Bailiwick Castle, Średniowieczny zamek w Baden, Szwajcaria.

Zamek Bailiwick to trzykondygnacyjny mały zamek na prawym brzegu Limmatu w Baden, naprzeciwko starego miasta. Jego rdzeniem jest wieża obronna zbudowana w pierwszej połowie XII wieku z kamienia łamanego i otoczaków, wokół której w trzech etapach dobudowano przybudówki, tworząc nieregularny plan. Główne skrzydło ma kształt załamanej elipsy, z przejściem do krytego drewnianego mostu na południu i okrągłą wieżą schodową zwaną Schneggen na wschodniej elewacji. Nowoczesna dobudowa architektów Wilfrida i Kathariny Steib, nazywana Melonenschnitz, powstała w latach 1992–1993.

Niderhus zbudowano w XII wieku naprzeciw zamku Stein; po raz pierwszy wspomniano go w 1265 roku. W 1173 roku przeszedł przez dziedziczenie na Kyburgów, a w 1264 na Habsburgów. Uszkodzony podczas zajęcia Argowii przez Konfederatów w 1415 roku, został odbudowany i stał się siedzibą wójta hrabstwa Baden. W 1486 roku postanowiono go przebudować i rozbudować jako Landvogteischloss; prace ukończono w 1490 roku.

Nazwa zamku pochodzi od landvogta, wójta wysyłanego co roku przez jeden z kantonów konfederackich, które w 1415 zdobyły Aargau; po 1712 on i jego personel byli jedynymi reformowanymi mieszkańcami Baden. Od 1912 budynek mieści Muzeum Historyczne, poświęcone kąpielom i przemysłowi miasta od czasów rzymskich, oraz podziemne archiwum miejskie przechowujące dokumenty administracyjne od 1300 roku.

Zamek leży w obniżeniu na prawym brzegu Limmatu, tuż przy krytym drewnianym moście prowadzącym do starego miasta na lewym brzegu. W budynku mieszczą się wejście do muzeum i podziemne archiwum miejskie, a do elewacji północno-zachodniej przylega dobudówka z lat 1992/93 według projektu Wilfrida i Kathariny Steib. Obiekt zajmuje najwęższe miejsce doliny Baden, poniżej Lägerngrat.

Donżon w rdzeniu zamku wzniesiono w pierwszej połowie XII wieku z kamienia łamanego i otoczaków, jest więc starszy niż pierwsza wzmianka o tym miejscu jako «Niderhus» z 1265 roku. Dobudówka muzealna z lat 1992/93 na fasadzie północno-zachodniej, zaprojektowana przez Wilfrida i Katharinę Steib, nosi ludową nazwę «Melonenschnitz» (plaster melona).