Former Ittingen Charterhouse, Dawny klasztor kartuzów w Warth-Weiningen, Szwajcaria

Dawna Kartuzja to zespół klasztorny z muzeami, ogrodami, zakwaterowaniem dla gości i opcjami gastronomicznymi położony wewnątrz średniowiecznych murów i dziedzińców z kamienia. Miejsce integruje wystawy sztuki, przestrzenie mieszkalne i obszary publiczne w ramach tej historycznej struktury.

Ittingen założono w 1150 roku przez trzech ostatnich przedstawicieli rodu panów Ittingen jako dom kanoników augustiańskich, z udziałem biskupa Konstancji i Welfów oraz hrabiego Kyburg jako wójta. W 1461 zubożały dom kupili kartuzi i gruntownie go przebudowali; formalne przyjęcie do zakonu nastąpiło w 1471 roku. 18 lipca 1524 roku Ittingersturm pozostawił klasztor splądrowany i spalony, a odbudowa nastąpiła dopiero w 1553 roku w okresie kontrreformacji. W 1848 roku kanton zniósł klasztor.

Nazwa Ittingen pochodzi od rodu szlacheckiego, który od VIII do XII wieku władał tutejszym zamkiem. Gdy w 1461 roku przejęli go kartuzi, ich reguła zamknęła kościół przed świeckimi, zwłaszcza przed kobietami; mieszkanki Warth odpowiedziały protestem siedzącym i wywalczyły własną kaplicę we wsi. Dziś na terenie działają Ittinger Museum i muzeum sztuki kantonu Turgowia.

Zespół stoi na łagodnie opadającym terenie na zachodnim skraju Warth w gminie Warth-Weiningen. Duży budynek o białych murach, dachu z czerwonobrązowej dachówki i smukłej iglicy mieści muzea, hotele i restaurację Zur Mühle; osobny budynek o konstrukcji szkieletowej przed nim stoi poza skrzydłami klasztornymi. Dojazd prowadzi drogą z Frauenfeld, a zabudowania rozciągają się na kilka skrzydeł, więc trzeba zarezerwować czas na przejście między nimi.

We wrześniu 1912 roku, podczas manewrów cesarskich, cesarz Wilhelm II odwiedził właściciela Victora Fehra w kartuzji; dla jego wygody zainstalowano pierwszą w zespole toaletę ze spłuczką, rzadkość w ówczesnej Szwajcarii.