Notre-Dame du Valentin, Bazylika mniejsza w centrum Lozanny, Szwajcaria.

Notre-Dame du Valentin to neoklasycystyczna bazylika z podwyższoną nawą główną i nawami bocznymi przy Rue du Valentin. Jej 38-metrowa betonowa wieża dzwonów, monumentalne schody i kolumnada pochodzą z renowacji w latach 1931–1934 według projektu Fernanda Dumasa, który dodał też przęsło i nową fasadę.

Po reformacji w 1536 r. kult katolicki w Lozannie był zakazany i zalegalizowano go ponownie dopiero w 1810 r. Pierwsza budowa przy Avenue de l'Université zawaliła się wraz z gruntem i budynek rozebrano. Obecny kościół wzniesiono przy Rue du Valentin 3 w latach 1832–1835 według planów Henriego Perregaux i poświęcono 31 maja 1835 r.

Kościół nosi nazwę swojej dzielnicy, Valentin. Jego pięć dzwonów, odlanych w 1947 r. przez ludwisarnię H. Rüetschi z Aarau i zawieszonych rok później, ma płaskorzeźby: jeden przedstawia Notre-Dame de Lausanne, pozostałe patronów lozańskich parafii sprzed reformacji — Franciszka z Asyżu, Wawrzyńca, Piotra, Rocha i Franciszka Salezego.

Główne wejście znajduje się przy Rue du Valentin 3, w dzielnicy Centre. Monumentalne schody łączą plac przed kościołem z Place de la Riponne, u których szczytu mieści się stacja metra M2 Riponne-M.Béjart. Renowacja wnętrza wraz z freskiem trwała do 2025 roku, więc część miejsc może być zasłonięta.

Fresk w absydzie namalował w 1934 roku Gino Severini: pośrodku Maria w zielonym płaszczu z Dzieciątkiem na rękach, po prawej Zwiastowanie, po lewej Koronacja Marii. Severini, sygnatariusz manifestu futuryzmu z 1910 roku, pracował tu z architektem Fernandem Dumasem, który wcześniej zapraszał go do innych kościołów.