Fortifikation Bellinzona, Zespół fortyfikacyjny w Bellinzona, Szwajcaria.

Fortyfikacja Bellinzona składa się z trzech odrębnych struktur fortyfikacyjnych - Castel Grande, Montebello i Sasso Corbaro - ulokowanych na różnych wzgórzach nad doliną Ticino i alpejskimi przełęczami. Każda z nich zachowuje mury, wieże i przestrzenie wnętrzne, które pokazują, jak zostały zbudowane, aby kontrolować i bronić otaczające tereny.

Trzy fortece powstały w XIII wieku, aby czuwać nad ważnymi szlakami handlowymi i dostępem do Przełęczy Świętego Gotarda. Przez kilka stuleci były rozbudowywane i wzmacniane, aby utrzymać kontrolę nad regionem alpejskim.

Trzy zamki zespołu — Castelgrande z Muratą, Castello di Montebello i Castello di Sasso Corbaro — otrzymały ostateczny kształt od książąt Mediolanu. Nazwa i rola zapory dolinnej (Talsperre) wynikają z przewężenia doliny Ticino, gdzie zbiegają się przełęcze Nufenen, Gotthard, Lukmanier, Greina, San Bernardino i San Jorio.

Linia fortyfikacji biegnie od doliny Verzasca przez Gordola, Magadino i Monte Ceneri do Camoghè i przełęczy San Jorio; zaporę Camorino dodano w latach 1990. Teren jest stromy i częściowo zalesiony; przydatne jest mocne obuwie. Kehlkaserne i galeria strzelecka dzieła piechoty Gordola na wzgórzu nad Gordolą odnowiono w 1996 roku.

Cały kompleks otrzymał status światowego dziedzictwa UNESCO w 2000 roku za bycie jednym z najbardziej kompletnych przykładów średniowiecznej architektury militarnej w Alpach. To uznanie pokazuje, jak cenne są te fortece jako przykłady technik obronnych z przeszłości.