La Tène, Stanowisko archeologiczne w Neuchâtel, Szwajcaria.

La Tène to stanowisko archeologiczne na północnym brzegu jeziora Neuchâtel, w miejscu, gdzie rzeka Thielle opuszcza jezioro w kierunku jeziora Biel. Przed pierwszą korektą wód Jury stanowisko leżało 60–70 cm pod wodą, na płyciźnie zwanej przez rybaków „Tène”. Wydobyto około 2500 przedmiotów, w tym żelazne miecze i pochwy, groty włóczni, drewniany pług, tkaniny i skórę. Dziś drewniana kładka z niskim obrzeżem z bali biegnie nad dawnym korytem rzeki, a tablica informacyjna pokazuje zdjęcia i rysunki znalezisk.

W listopadzie 1857 rybak Hans Kopp, pracujący dla pułkownika Friedricha Schwaba, wydobył w ciągu godziny około czterdziestu żelaznych przedmiotów z płycizny, w tym osiem grotów włóczni i dwanaście mieczy. Édouard Desor na kongresie w Neuchâtel w 1866 roku przekonał, by stanowisko służyło za punkt odniesienia dla młodszego okresu żelaza, a na późniejszym kongresie w Sztokholmie okres od około 450 do 25 roku p.n.e. nazwano kulturą lateńską.

Nazwa pochodzi od łacińskiego tenuis, oznaczającego płytką wodę, w której rybacy odkryli stanowisko; to mieliznę nazywano „Tène”. Zbiór liczy około 2500 przedmiotów: miecze i pochwy, groty włóczni, łuk, tarcze, sierpy, nożyce, drewniany pług, uprząż końską, drewniane talerze i misy, tkaniny, fibule i monety. Większość przechowuje Muzeum Narodowe Szwajcarii w Zurychu i Laténium w Hauterive. Dziś w miejscu dawnej osady znajduje się pole kempingowe.

Odkryte przedmioty można dzisiaj oglądać w dwóch muzeach, jedno w pobliżu, a drugie w Zurychu. Odwiedzający powinni wiedzieć, że samo miejsce znajduje się nad jeziorem i jest łatwo dostępne komunikacją publiczną.

Stanowisko dało nazwę kulturze lateńskiej, datowanej na okres od około 450 r. p.n.e. do I wieku p.n.e. i poświadczonej od Irlandii po Anatolię. Nazwa pochodzi od łacińskiego tenuis, oznaczającego płytkie wody przy północnym krańcu jeziora. Dziś w miejscu dawnej osady znajduje się pole kempingowe.