Engelberg Abbey, Klasztor benedyktyński i kościół w Engelberg, Szwajcaria

Opactwo Engelberg to klasztor benedyktyński, którego biało tynkowane skrzydła z szarymi dachami układają się tarasowo na zaśnieżonym zboczu. Kościół ma stromy, ciemnoszary dach czterospadowy; na jego lewym końcu wznosi się kwadratowa wieża z zieloną cebulastą kopułą, tarczą zegara i małą latarnią. Wnętrze zamyka ołtarz główny z obrazem postaci w obłokach na czerwonawo-brązowym niebie, w białym marmurze z czerwonymi żyłkami, ujęty dwiema kręconymi kolumnami o złoconych kapitelach i zwieńczony owalnym niebieskim zegarem ze złotymi cyframi.

Klasztor został założony w 1120 roku i przez wieki kształtował rozwój regionu. Wielki pożar w 1729 roku zniszczył oryginalne budowle, co doprowadziło do całkowitej przebudowy w stylu barokowym.

Nazwa opactwa pojawia się w dokumentach fundacyjnych jako Mons Angelorum, «wzgórze aniołów», od którego pochodzi nazwa doliny Engelberg. Od 1851 roku Stiftsschule prowadzi internat w imieniu opata, oferując dwujęzyczną maturę niemiecko-angielską oraz International Baccalaureate. W 2025 roku konwent liczył 17 członków.

Opactwo stoi na zboczu nad wsią Engelberg; barokowy kościół i połączone skrzydła klasztorne otaczają dziedziniec, a do kościoła wchodzi się z terenu kompleksu. To czynny dom benedyktyński z internatem, dlatego część budynków jest zamknięta dla zwiedzających. W kościele odbudowanym w latach 1730–1737 znajdują się główne organy o 137 registrach i dzwony odlane przez Emila Eschmanna w 1964 roku.

Klasztor obsługuje własną elektrownię wodną do zasilania kompleksu. Ta samodzielność pokazuje, jak wspólnota utrzymywała się przez wieki, jednocześnie przyjmując nowoczesną technologię.