Lago di Luzzone, Zbiornik górski w Dolinie Blenio, Szwajcaria.

Lago di Luzzone to zbiornik na wysokości 1606 m w górnej dolinie Blenio w Ticynie, spiętrzony łukową betonową zaporą Luzzone, ukończoną w 1963 r. i podwyższoną o 17 m w latach 1997–1998. Jasnoszara elewacja od strony wody, z nikłymi pionowymi szczelinami roboczymi, zamyka wąską dolinę; na koronie stoją cienka balustrada i niewielka skrzynkowa budowla, a z lewej podchodzi utwardzona droga z niskim murem. Za zaporą ciemnoniebieska woda wypełnia zbiornik, jej gładką taflę przecinają wąskie zatoki, a brzegi są jasnobrązowe z szerokim tarasem przy zaporze.

Zapora łukowa Luzzone została ukończona w 1963 roku; zaprojektował ją inżynier Alfred Stucky. Aby ją zbudować, zwiększono przepustowość drogi dojazdowej do Blenio i poprowadzono nową drogę przez Galleria della Töira, powyżej starej. W latach 1997–1998 mur podwyższono o 17 metrów, podnosząc koronę do 1609 m; najniższy poziom spuszczania wody w jeziorze wynosi 1435 m.

Zbiornikiem i związanymi z nim elektrowniami zarządza Blenio Kraftwerke AG z siedzibą w Locarno. Woda jest najpierw wykorzystywana w elektrowni Olivone, potem kierowana do zbiornika Malvaglia i ponownie używana w elektrowni Biasca. Do zapory prowadzi kręta droga z wioski Ghirone.

Do zapory prowadzi kręta droga z licznymi serpentynami od Ghirone; droga powyżej starego przebiegu przechodzi przez Galleria della Töira, zbudowaną, by zwiększyć przepustowość dojazdu podczas budowy zapory. Do służby zimowej dostępna jest też kolejka linowa. Korona zapory leży na 1609 m, a poziom zbiornika może opaść do 1435 m.

Na ścianie zapory znajduje się najdłuższa sztuczna droga wspinaczkowa na świecie, zamontowana w 1999 roku: ponad 650 chwytów i ringów na 165 metrach i pięciu wyciągach, z trudnością 6+/7− w skali UIAA w końcowym, lekko przewieszonym odcinku. Najniższe chwyty umieszczono kilka metrów nad ziemią, aby zniechęcić przypadkowych zwiedzających; korzystanie wymaga opłaty i kaucji.