Finsteraarhorn, Szczyt górski w Alpach Berneńskich, Szwajcaria

Finsteraarhorn to szczyt o wysokości 4274 m na granicy Berna i Wallis, najwyższy punkt Alp Berneńskich. Widziany wzdłuż grani z północnego zachodu lub południowego wschodu ma postać ostrego, rekinopłetwego rogu; w poprzek wygląda jak szeroki, położony trójkąt. Wierzchołek to ciemny, postrzępiony amfibolit z żlebami wypełnionymi śniegiem, a u lewej podstawy płynie szeroki lodowiec.

16 sierpnia 1812 rzekomo osiągnęli szczyt południowo-wschodnią granią Arnold Abbühl, Joseph Bortis i Alois Volken, przewodnicy kupca Rudolfa Meyera; dotarcie na główny wierzchołek pozostaje sporne. 10 sierpnia 1829 Jakob Leuthold i Johann Währen, przewodnicy geologa Franza Josepha Hugiego, przeszli obecną drogą normalną zboczem północno-zachodnim, podczas gdy Hugi czekał w siodle na 4088 m nazwanym jego imieniem.

Nazwa Finsteraarhorn łączy ciemną skałę szczytu z masywem Aar, który wieńczy. Wejście z 1857 roku Johna Fredericka Hardy'ego, Williama Mathewsa i Edwarda Shirleya Kennedy'ego wraz z przewodnikami zakończyło się na szczycie decyzją o założeniu Alpine Club, pierwszego klubu alpinistycznego na świecie.

Wspinacze rozpoczynają swoją wyprawę w schronisku Finsteraarhorn położonym na około 3.048 metrów wysokości. Wspinaczka wymaga sprzętu technicznego takiego jak liny, ciosy lodowe i raki, a wejście zazwyczaj trwa około pięć godzin.

Szczyt jest najwyższym punktem zlewni Renu i otoczony jest trzema głównymi lodowcami. Te lodowce, w tym Fiescher i wielkie lodowce Aaru, kształtują krajobraz i wpływają na przepływy wody w regionie alpejskim.