Trent–Severn Waterway

Droga wodna Trent-Severn rozciąga się na 386 kilometrów przez Ontario, łącząc jezioro Ontario w Trenton z Zatoką Georgiańską poprzez system rzek, jezior i 44 śluz. Trasa wiedzie przez lasy, tereny podmokłe i skaliste wzniesienia Tarczy Kanadyjskiej, pokonując kilkaset metrów różnicy wysokości między dwoma punktami końcowymi.

Budowa rozpoczęła się w 1833 roku jako wojskowe połączenie między dwoma jeziorami, lecz zmiany polityczne i powstanie Górnej Kanady w 1837 roku znacznie spowolniły postęp prac. Ukończenie nastąpiło dopiero w 1920 roku, niemal dziewięć dekad po pierwszych wykopach.

Rekreacyjni żeglarze i kajakarze przepływają dziś przez śluzy wzdłuż trasy, podczas gdy weekendowi odwiedzający cumują w małych portowych miasteczkach wzdłuż drogi wodnej. W ciepłe letnie dni rodziny gromadzą się na murach śluz, by obserwować łodzie powoli wznoszące się lub opadające w komorach.

Droga wodna jest zazwyczaj żeglowna od maja do października, choć dokładne daty otwarcia poszczególnych odcinków mogą się nieznacznie różnić w zależności od warunków pogodowych. Szlaki piesze i punkty widokowe przy niektórych śluzach umożliwiają odwiedzającym pieszym obserwację inżynierii i otaczającego krajobrazu z bliska.

Hydrauliczne śluzy podnoszące w Peterborough i Kirkfield należą do nielicznych wciąż działających na świecie, podnosząc łodzie wewnątrz ogromnych zbiorników wypełnionych wodą. W Big Chute kolej morska zastępuje tradycyjną śluzę: łodzie wyciągane są z wody na wózki kołowe i transportowane lądem na następny poziom.