Trent–Severn Waterway, Narodowy historyczny kanał w Ontario, Kanada

Droga wodna Trent-Severn rozciąga się na 386 kilometrów przez Ontario, łącząc jezioro Ontario w Trenton z Zatoką Georgiańską poprzez system rzek, jezior i 44 śluz. Trasa wiedzie przez lasy, tereny podmokłe i skaliste wzniesienia Tarczy Kanadyjskiej, pokonując kilkaset metrów różnicy wysokości między dwoma punktami końcowymi.

Trasę rozważano jako połączenie wojskowe, lecz pierwsza śluza, zbudowana w 1833 roku w rejonie jezior Kawartha, była przedsięwzięciem komercyjnym, które otworzyło jeziora śródlądowe dla parowców. Po powstaniu Górnej Kanady w 1837 roku rząd uznał trasę za zbyt bogatą w śluzy do szybkich celów wojskowych i prace stanęły na dziesięciolecia. Wznowiono je w latach 80. XIX wieku za rządów Johna A. Macdonalda; kanał dotarł do Peterborough i jeziora Simcoe w 1904, do Trenton w 1918 i do Georgian Bay w 1920, gdy odbył się pierwszy pełny tranzyt.

Rekreacyjni żeglarze i kajakarze przepływają dziś przez śluzy wzdłuż trasy, podczas gdy weekendowi odwiedzający cumują w małych portowych miasteczkach wzdłuż drogi wodnej. W ciepłe letnie dni rodziny gromadzą się na murach śluz, by obserwować łodzie powoli wznoszące się lub opadające w komorach.

Droga wodna jest zazwyczaj żeglowna od maja do października, choć dokładne daty otwarcia poszczególnych odcinków mogą się nieznacznie różnić w zależności od warunków pogodowych. Szlaki piesze i punkty widokowe przy niektórych śluzach umożliwiają odwiedzającym pieszym obserwację inżynierii i otaczającego krajobrazu z bliska.

Hydrauliczne śluzy podnoszące w Peterborough i Kirkfield należą do nielicznych wciąż działających na świecie, podnosząc łodzie wewnątrz ogromnych zbiorników wypełnionych wodą. W Big Chute kolej morska zastępuje tradycyjną śluzę: łodzie wyciągane są z wody na wózki kołowe i transportowane lądem na następny poziom.