Dwór Poniemuń, Dwór barokowy w Grodnie, Białoruś.

Dwór Paniamoń to budynek barokowy w Grodnie o prostokątnym planie, białych ścianach i symetrycznych oknach. Wejście centralne jest zaznaczone kolumnami kamiennymi, które wznoszą się na wysokość dwóch pięter, podkreślając formalny projekt struktury.

Wzniesiony w latach 70. XVIII wieku, prawdopodobnie według projektu Giuseppe de Sacco, pałacyk był podmiejską rezydencją króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, łącząc późny barok z elementami chinoiserie. Przed abdykacją w 1795 roku monarcha rozdał majątek Poniemuń wierzycielom i osobom sobie oddanym. W XIX wieku należał do Romana Lachnickiego, potem jako posag do Jana Niemcewicza, następnie do Druckich-Lubeckich; po 1945 roku mieścił dom dziecka i mieszkania.

Jadwiga Bychowcowa z domu księżna Drucka-Lubecka urządziła tu 28 czerwca 1891 roku obchody 25-lecia twórczości Elizy Orzeszkowej; goście, w większości literaci i artyści, przypłynęli z Grodna statkiem. Dobra przeszły później do Druckich-Lubeckich i Skórzewskich-Ogińskich. Wjazdu na teren majątku strzegła neogotycka kaplica z połowy XIX wieku.

Dwór stoi na stromym brzegu Niemna, 4 km na południowy wschód od rynku w Grodnie, przy drodze do Skidla, którą dojeżdża się tu z miasta. Zachowana kaplica, neogotycka budowla z połowy XIX wieku z ośmioboczną wieżą nakrytą dachem namiotowym nad fasadą frontową, znaczyła wjazd na teren majątku. Częściowo zrujnowany, zamieszkany pałacyk pozwala zobaczyć przede wszystkim park i kaplicę.

Nad pałacykiem stała niewielka altana w stylu chińskim z dzwoneczkami, a dach miał mieć silnie wystające okapy w orientalnym guście. Zachowany fragment wieży narożnej ukazuje zdwojone pilastry, ażurowe kapitele i poziome boniowanie. Wjazd na teren majątku znaczyła neogotycka kaplica z połowy XIX wieku, z ośmioboczną wieżą dzwonną namiotową nad fasadą główną.