Łyskaŭ Castle, Zamek w Zielianievicki Sieĺsaviet, Białorusi

Zamek Łyskaŭ zachował się jako wały ziemne w uroczysku Haradzišča, 0,5 km od wsi Łyskava przy drodze do Masevičy. Jego kwadratowy dziedziniec ma 68 na 68 m i otaczają go wały ziemne: wał zachodni, szeroki na około 10 m z platformą 2 m i centralnym wjazdem, jest najlepiej zachowany, natomiast pozostały wał południowy i fragmenty wschodniego. Okrągłe wieże narożne o średnicy 8 m nie przetrwały.

Zamek Łyskaŭ był zamkiem królewskim z XV–XVIII wieku w pobliżu wsi Łyskava. W XVI wieku był wielkoksiążęcym majątkiem stołowym w powiecie wołkowyskim województwa nowogródzkiego i mógł należeć do królowej Bony Sforzy. Został prawie całkowicie zniszczony podczas III wojny północnej, a w 1706 roku w pobliżu zamku toczyły się walki. Niektórzy badacze sugerują, że powstała tu „Kronika Bychowca”.

Miejscowa tradycja zapisana w XIX wieku przez folklorystę M. Fedarowskiego przypisuje zamek pani Bieni (Bonie). Po wojnie polsko-rosyjskiej, która zniszczyła pałac, przeklęła to miejsce; potem na wałach słyszano lamenty i widziano ogień gasnący, gdy ktoś się zbliżał. Inna opowieść mówi o duchu żołnierza bez palca.

Stanowisko leży 0,5 km od wsi Łyskava, w uroczysku Haradzišča, przy drodze do Masievičy, na prawym brzegu rzeki Mucha (Ščyba). Zachowały się tylko ziemne umocnienia: wał zachodni, szeroki na około 10 m z platformą 2 m na szczycie, wał południowy i fragmenty wschodniego. Kwadratowy majdan ma 68 na 68 m, otoczony fosą i dwoma kolejnymi wałami.

Zamek został prawie całkowicie zniszczony podczas wielkiej wojny północnej, gdy w 1706 roku w pobliżu toczyły się walki. Archeolog F. W. Pokrowski badał to stanowisko w XIX wieku, a M. A. Tkaczou w latach 70. XX wieku. Wykopaliska ujawniły 40-centymetrową warstwę kulturową z fragmentami szkliwionych kafli i ceramiki z XV–XVII wieku, przechowywanymi w Instytucie Historii Akademii Nauk Białorusi.