Cinema Aurora, Kino w Mińsku, Białoruś

Cinema Aurora to kino z trzema salami na skrzyżowaniu alei Puszkina i ulicy Prytyckiego w Mińsku, zbudowane w 1987 roku według projektu Borysa Łarczenki, Nelli Temnowej, Tatiany Kuźminy i Walerego Klukowicza. Sale są ułożone jedna nad drugą zgodnie z nachyleniem terenu o wysokości 6,5 metra: mała Junha, średnia Lazurny i duża Krasny, pierwotnie na 205, 300 i 496 miejsc. Foyer tworzą tarasy na trzech poziomach połączone schodami, a z najwyższego prowadzą wyjścia na letnie dziedzińce.

Zbudowane w 1987 roku według projektu architektów Borysa Łarczenki, Nelli Temnowej, Tatiany Kuźminy i Walerego Klukowicza kino otwarto 23 stycznia 1988 roku pokazem filmu „Mio, mój Mio” Władimira Grammatikowa. Ogłoszony w 1986 roku przez gazetę „Wieczernij Minsk” konkurs na nazwę wygrała „Minsk” ze 105 głosami, ale władze wybrały „Aurorę” od nazwy krążownika, która miała tylko 22 głosy.

Nazwa pochodzi z konkursu ogłoszonego w 1986 roku przez gazetę „Wieczernij Minsk”: 105 czytelników głosowało na „Minsk”, a tylko 22 na „Aurora”, lecz władze miejskie wybrały Aurora, od krążownika będącego symbolem rewolucji październikowej 1917 roku. Trzy sale noszą nazwy Junga, Łazurnyj i Krasnyj.

Kino znajduje się na skrzyżowaniu alei Puszkina i ulicy Prytyckiego, obok stacji metra Puszkinskaja, i dzieli teren z 14-piętrowym hotelem Orbita. Trzy sale są ułożone jedna nad drugą zgodnie z różnicą wysokości 6,5 metra, a tarasy foyer na trzech poziomach łączą schody, z wyjściami z najwyższego poziomu na letnie dziedzińce. Bar znajduje się na drugim piętrze, a parking obok budynku.

Nazwę narzuciły władze miasta wbrew sondzie gazety „Wieczernij Minsk” z 1986 roku: 105 osób głosowało na „Minsk”, a tylko 22 na „Aurorę”, krążownik będący symbolem rewolucji 1917 roku. Pierwszy publiczny seans 23 stycznia 1988 roku to „Mio, mój Mio” Władimira Grammatikowa.