Świteź, Naturalne jezioro w obwodzie grodzieńskim, Białoruś.

Śviciaź to jezioro słodkowodne w regionie Grodno o przezroczystych wodach otoczonych gęstą roślinnością i naturalnymi brzegami. Wody są otoczone przez różne rośliny wodne i trzciny, które charakteryzują jezioro.

Jezioro jest pochodzenia krasowego: powstało wskutek zapadnięcia się osadów czwartorzędowych w podziemne pustki. W 1930 roku dzięki staraniom Stanisława Lorentza jezioro i okolice uznano za zabytek. Od 1970 roku jezioro wraz z lasem o powierzchni 847 hektarów chroni Świteziański Rezerwat Krajobrazowy, przekształcony w 2007 roku w rezerwat republikański i zarządzany od 2012 roku przez państwową instytucję ochrony przyrody.

Nazwa jeziora wiąże się z legendą, którą Adam Mickiewicz wykorzystał w balladzie „Świteź” (1820–1821): miasto rządzone przez księcia Turana zapadło się tutaj, by nie oddać się wrogowi, a jego mieszkańcy zamienili się w kwiaty zabijające tych, którzy je zrywają. Przy brzegu stoi kamień z fragmentem ballady. Rzadka lobelia jeziorna, zwana „cary”, jest rośliną z tej legendy.

Jezioro jest dostępne za pośrednictwem dróg regionalnych połączonych z głównymi trasami transportowymi w regionie Grodno. Odwiedzający powinni mieć dobre obuwie, ponieważ brzegi są naturalne i mogą być błotniste w niektórych miejscach.

W jeziorze występuje forma roślinna Tetradinium javanicum, opisywana tylko z Jawy, oraz mięczak Planorbis stelmachticus, znany jedynie z jezior Francji, Belgii i Niemiec. W zooplanktonie są też reliktowe skorupiaki typowe dla jezior północnych.