Waterburcht Pietersheim, Średniowieczny zamek wodny w Lanaken, Belgia

Waterburcht Pietersheim to średniowieczna twierdza wodna z pierścieniowymi ścianami obronnymi i centralną wieżą bramy, otoczona ochronnym fosą. Drewniana ścieżka biegnie wokół struktury przez wodę, pozwalając zwiedzającym zobaczyć wszystkie boki fortu.

Grodzisko na tym piaszczystym miejscu zastąpiono około 1180 roku zamkiem wodnym otoczonym trzema fosami i dostępnym przez zwodzony most. Wojska biskupstwa Liège i milicja z Tongeren częściowo go zburzyły w 1378 roku; ślady pożaru na wieży garnizonowej i przybudówce kaplicy są nadal widoczne. Od 1410 roku rodzina Merode władała tą posiadłością i przebudowała zamek w stylu późnego gotyku. W 1579 roku Aleksander Farnese uwięził pana w podziemnej kaplicy i zajął zamek, który zwrócono splądrowany w 1587 roku. Odbudowany w latach 1716–1721 na ślub Jana Filipa Eugeniusza van Merode i Charlotty Wilhelmine Amalie z Nassau-Hadamar, po 1587 roku utracił funkcję rezydencji.

Nazwa Pietersheim pochodzi od rodu Merode: Richard II van Merode poślubił w 1410 roku Beatrix van Pietersheim, a ich linia przyjęła nazwisko Van Merode-Pietersheim. Od 1227 roku panowie Pietersheim należeli do głównych wasali hrabiego Loon i walczyli w bitwie pod Courtrai w 1302 roku. Kaplica zamkowa służyła później jako miejsce pochówku szlachty zamku wodnego.

Ruina stoi nad fosą w domenie Pietersheim, około 1,5 km od Mozy. Przed kamiennymi budynkami biegnie utwardzona ścieżka, a do lewego końca dostawiona jest nowoczesna ciemnoszara konstrukcja z platformą widokową i balustradą. Z najstarszej fazy zachowały się wieża bramna, prostokątna studnia i kaplica; na wieży garnizonowej i przybudówce kaplicy wciąż widać ślady pożaru z 1378 roku.

Wyspecjalizowany ekran w pobliżu kaplicy wyświetla animacje 3D pokazujące, jak struktura przekształcała się w różnych okresach historycznych. Ten interaktywny wyświetlacz pomaga zwiedzającym zrozumieć modyfikacje i remonty, które budynek przeszedł na przestrzeni wieków.