Sint-Jansbergklooster Zelem, Klasztor kartuski i miejsce historyczne w Zelem, Belgia

Sint-Jansbergklooster Zelem to dawny klasztor kartuzów na wzgórzu Sint-Jansberg. Otoczony murem zespół ma bramę z 1647 roku z cegły z pasami piaskowca żelazistego, w której dziś mieszczą się mieszkania, oraz długie, bielone skrzydło ze stromym ciemnym dachem i lukarnami. Między budynkami wznosi się smukła ciemna iglica, a w sadzie przed nimi stoi XVII-wieczna kaplica Tutter.

Klasztor ufundował w 1328 roku Gérard van Diest, burgrabia Antwerpii, wraz z drugą żoną Johanna van Vlaanderen, na prośbę swej pierwszej żony Marii van Loon, zmarłej w 1325 roku. Pierwszy przeor, Jan van Meldert, rozpoczął budowę w 1329 roku. W 1583 roku wojska Wilhelma Orańskiego spaliły dom, a 14 września 1796 roku armie Republiki Francuskiej wypędziły mnichów.

Klasztor był ośrodkiem piśmiennictwa, introligatorstwa i nauczania. Mnich Petrus Dorlandus, zmarły około 1507 roku, tam tworzył i był prawdopodobnie autorem moralitetu „Elckerlijc”. Zniszczona w 1583 roku biblioteka należała do najbogatszych w krainie Looz i zawierała rękopisy Hadewijch.

Klasztor i jego teren są własnością prywatną, więc sale i park nie są otwarte dla zwykłych zwiedzających; wstęp organizowany jest na potrzeby imprez firmowych i prywatnych. Otoczony murem zespół leży na otwartej wsi na wzgórzu Sint-Jansberg, a przed nim sad i XVII-wieczna kaplica Tutter. Budynek bramny z 1647 r. mieści dziś mieszkania.

Kaplica w sadzie naprzeciw klasztoru, Onze-Lieve-Vrouw-ten-Onrustkapel, nazywana jest potocznie Tutterkapel i została odrestaurowana w 1984 roku. Najważniejsze części klasztoru są chronione jako zabytek od 1 marca 1978 roku, pod numerem 21812 w inwentarzu dziedzictwa Flandrii.