Saint-Hubert abbey, Opactwo benedyktyńskie w Saint-Hubert, Belgia

Opactwo Saint-Hubert to klasztor benedyktyński w mieście o tej samej nazwie z barokową fasadą z XVIII wieku, która oprawia gotyckie wnętrza. Kompleks ma charakterystyczną strukturę dachu i obejmuje wiele budynków ułożonych wokół dziedzińców.

Klasztor został założony w 687 roku i rozwijał się początkowo jako osada benedyktyńska pod ochroną Pepina II. Po przeniesieniu relikwii świętego Huberta w 825 roku stał się ważnym ośrodkiem duchowym i celem pielgrzymki.

Miasto i opactwo zawdzięczają nazwę świętemu Hubertowi, którego ciało sprowadzono tu 30 września 825 roku. Od X wieku mnisi hodowali silne psy o wyczulonym węchu, używane do odnajdywania zagubionych podróżnych w lesie; co roku trzy pary trafiały do króla Francji. Rozpowszechniona w XV wieku legenda o jeleniu z krzyżem między porożem uczyniła Huberta patronem myśliwych, leśników, garbarzy i rzeźników.

Dawny kościół opacki, dziś bazylika mniejsza diecezji Namur, stoi w centrum Saint-Hubert w prowincji Luksemburg. Zespół wpisano w 1938 r. jako dziedzictwo budowlane, a w 2016 r. jako monument wyjątkowy. Dochodzi się do niego pieszo z centrum miejscowości; kościół to wysoki budynek z dwiema wieżami nakrytymi kopułami, z których jedna ma iglicę.

Cantatorium z Saint-Hubert, kronika spisana około 1100 r. i nazwana tak od księgi muzycznej, w której ją pierwotnie zapisano, jest głównym źródłem do dziejów sporu o inwestyturę w diecezji Liège. Karl Hanquet opublikował jej wydanie w 1906 r.