Opactwo Sint-Truiden, Klasztor benedyktyński w Sint-Truiden, Belgia.

Opactwo Sint-Truiden to dawny klasztor benedyktyński, którego zachowana romańska wieża zachodnia wznosi się nad niższym budynkiem z cegły z ostrym kamiennym łukiem. Wieża zbudowana jest z naprzemiennych pasów czerwonobrązowej cegły i jasnoszarego kamienia, z pionowymi kamiennymi pasami i małym łukowym oknem przy szczycie. Kościół opacki, długi na 100 metrów i szeroki na 26 metrów, został rozebrany w 1798 roku; pozostały tylko wieża i części krypty.

Święty Trudo założył klasztor około 655 roku w Sarchinium, osadzie, z której powstało Sint-Truiden. W 883 roku Normanowie go spustoszyli, a wkrótce po 817 roku wspólnota przyjęła regułę św. Benedykta. Opactwo Adelardus II wzniósł w trzeciej ćwierci XI wieku romański kościół opacki długości 100 metrów, rozebrany w 1798 roku, cztery lata po kasacie opactwa.

Opactwo jest poświęcone świętemu Trudo, który założył klasztor około 655 roku; jego grób uczynił go miejscem pielgrzymek, ale dedykacja jego imieniu stała się oficjalna dopiero w XII wieku. Opactwo miało prawo patronatu nad wieloma kościołami parafialnymi, często poświęconymi czczonemu tu świętemu Klemensowi. Barokowa brama z 1665 roku powstała na tysiąclecie opactwa.

Z XI-wiecznego kościoła pozostały romańska wieża zachodnia i części krypty; barokowa brama z 1665 r. wyznacza wejście na teren opactwa. Zachowały się fragmenty muru obwodowego rozpoczętego około 1520 r. za opata Willema van Brussela. Zespół leży w centrum Sint-Truiden, miasta które wyrosło wokół klasztoru.

Zachowana wieża zachodnia XI-wiecznego kościoła opackiego służyła w czasie wojny jako donżon: wokół niej wznoszono drewniane rusztowania, z których ostrzeliwano wrogów opactwa, jak podczas konfliktów z sąsiednim Brustem. Wieża i część krypty to wszystko, co pozostało z kościoła o długości 100 metrów i szerokości 26 metrów.