16 Rue de la Loi / Wetstraat, Rezydencja oficjalna w Dzielnicy Królewskiej, Bruksela, Belgia

16, rue de la Loi to neoklasycystyczny budynek z jasnoszarego kamienia, wzniesiony w latach 1782–1784 przez architekta Louisa Montoyera jako schronienie opactwa św. Gertrudy w Lowanium. Jego trzynastoosiowa fasada główna wychodzi na rue du Duc za rogiem, a adres odnosi się do wjazdu dla powozów od rue de la Loi. Niższe lewe skrzydło z balustradą i wysunięty ryzalit wejściowy z trójkątnym frontonem sąsiadują z wyższym, rustykowanym blokiem narożnym; z fasady wystają dwa maszty flagowe.

Budynek wzniesiono w latach 1782–1784 według projektu Louisa Montoyera; początkowo służył jako refugium opactwa św. Gertrudy w Lowanium. W latach 1815–1830 mieściło się tu ministerstwo spraw zagranicznych Królestwa Niderlandów, a w 1847 państwo belgijskie kupiło go na potrzeby ministerstw. We wrześniu 1944 premier Hubert Pierlot przeniósł tu swoje służby z numeru 18, czyniąc z „16” oficjalną siedzibę rządu.

Nazwa budynku odnosi się po prostu do ulicy, na której się znajduje, oznaczając jego rolę w krajobrazie administracyjnym Brukseli. Przechodnie dostrzegają jego dyskretną obecność w dzielnicy ściśle związanej z belgijskimi sprawami politycznymi.

Wnętrze budynku nie jest otwarte dla publiczności, ponieważ funkcjonuje jako aktywna instytucja administracyjna. Odwiedzający mogą podziwiać raffinowaną architekturę i szczegóły kamiennej fasady z ulicy, spacerując po tej administracyjnej dzielnicy.

W 2011 r., podczas długiego tworzenia rządu belgijskiego, kolektyw obywateli zainicjował „Camping 16” – apel o rozbicie wirtualnego namiotu pod numerem 16 na 100 dni; po dwóch tygodniach strona liczyła ponad 140 000 obozowiczów. Główna fasada o trzynastu osiach wychodzi jednak na rue du Duc za rogiem, a nie na rue de la Loi.