Tajhat Palace, Pałac indo-saraceński i muzeum w Dystrykcie Rangpur, Bangladesz
Pałac Tajhat to dwukondygnacyjny budynek zwrócony na wschód, szeroki na około 76 metrów, z centralnym wysuniętym portykiem i żebrowaną stożkową kopułą na wysokiej ośmiokątnej szyi. Szerokie schody z importowanego białego marmuru wznoszą się nad portykiem, a balustrada biegnie wzdłuż linii dachu. Parter ma arkadę z półkolistymi łukami, a pałac jest rozplanowany w kształcie litery U wokół dużej sali.
Maharadża Kumar Gopal Lal Roy, z zawodu złotnik, zlecił budowę pałacu na początku XX wieku; prace trwały około dziesięciu lat. Majątek zawdzięcza podobno nazwę jego wysadzanej klejnotami koronie, czyli tadż. W latach 1984–1991 budynek mieścił filię Sądu Najwyższego Bangladeszu, a w 1995 roku został uznany za zabytek chroniony.
Nazwa Tajhat pochodzi od wysadzanej klejnotami korony, czyli tadżu, maharadży Kumara Gopala Lala Roya, z zawodu złotnika. Muzeum na piętrze przechowuje terakoty z X–XI wieku, rękopisy sanskryckie i arabskie, w tym kopie Mahabharaty, Ramajany i Koranu przypisywanego władcy Mogołów Aurangzebowi, oraz czarnokamienne rzeźby Wisznu.
Pałac znajduje się na krótką jazdę samochodem od miasta Rangpur i jest łatwo dostępny autem. Odwiedzający powinni pamiętać, że przestrzenie wystawowe działają na konkretne harmonogramy, a fotografia jest ograniczona w określonych obszarach.
Tylne schody, dziś zamknięte ze względów bezpieczeństwa, według miejscowej tradycji miały łączyć się z tunelem prowadzącym do rzeki Ghaghat. Fontanna pałacu, zbudowana specjalnie dla królowej, mimo wyblaknięcia wciąż ukazuje ślady białego marmuru i zielonawych wzorów.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 95 529 współtwórców z całego świata.