Piz Buin Pitschen, Szczyt alpejski w paśmie Silvretta, Szwajcaria i Austria

Piz Buin Pitschen to szczyt o wysokości 3255 m w głównym grzbiecie Silvretta, na granicy Vorarlbergu i Gryzonii. Przełęcz Buinlücke (3056 m) oddziela go od wyższego Großer Piz Buin. Po północnej stronie leży lodowiec Ochsentaler, po południowo-zachodniej La Cudera, a Fourcla dal Cunfin dzieli go od Signalhorn (3210 m).

Pierwszy udokumentowany wejście na szczyt odbył się 24 sierpnia 1868 roku, kiedy O.W. Stein i przewodnik alpejski Christian Jann osiągnęli wierzchołek i ustanowili pierwszą trasę wspinaczki. Ta wczesna eksploracja włączyła szczyt w historię alpinizmu w 19. wieku.

Nazwa Piz Buin pochodzi z języka romańskiego i oznacza po niemiecku „Ochsenspitze” (wierzchołek wołu). W romańskim dodaje się Grond dla wyższego Piz Buin Grond i Pitschen dla Piz Buin Pitschen; mówiąc potocznie tylko „Piz Buin”, zwykle ma się na myśli większy szczyt.

Najłatwiejsza droga prowadzi od schroniska Wiesbadener (2 443 m) w Vorarlbergu przez przełęcz Buinlücke (3 056 m) i grań zachodnią na szczyt. Od strony szwajcarskiej dochodzi się do Chamonna Tuoi (2 250 m) przez lodowiec La Cudera i Fourcla dal Cunfin lub przełęcz Vermunt. Każde wejście prowadzi przez lodowiec i wymaga wspinaczki w II stopniu trudności (UIAA). Od jesieni 2022 biuro ds. zagrożeń naturalnych Gryzonii i SLF Davos ostrzegają przed dużym obrywem skalnym, który dotyczy bezpośrednio rejonu Buinlücke: w 2022 r. spadło ponad 20 000 metrów sześciennych skał, a do 2028 r. oczekuje się około 100 000 metrów sześciennych. W złej pogodzie należy unikać tego rejonu, a zjazd na nartach z Buinlücke do schroniska Tuoi nie jest już zalecany.

Północna ściana szczytu zawiera Lodowiec Ochsenthaler, który stanowi źródło Rzeki Ill płynącej w kierunku dorzecza Renu. To źródło wody łączy górę z jednym z najważniejszych systemów fluwialnych Europy.