Wasserglacis, Teren rekreacyjny w Wiedniu, Austria

Wasserglacis było miejscem wypoczynku przed Carolinentor w Wiedniu, w przybliżeniu tam, gdzie później stanął Gartenbaugebäude, przed nim Parkring i część naprzeciwległego Stadtparku. Od 1818 roku były tam aleje, ogrody ozdobne i pawilon, zastąpiony w 1822 roku masywną drewnianą kawiarnią z oknami. Podawano w niej wody mineralne w butelkach zwanych „Plutzer”, odkorkowywanych przy dźwięku dzwonka. Miejsce zniknęło wraz z wyburzeniem bastionów i urządzeniem Stadtparku w 1862 roku.

Wasserglacis był terenem wypoczynku i rozrywki przed bramą Karoliny (Carolinentor) wiedeńskich murów miejskich, w przybliżeniu tam, gdzie dziś znajdują się budynek Gartenbau, Parkring i część Stadtparku. W 1818 obywatel Pelikan otrzymał zgodę na budowę tam kawiarni z pawilonem kuracji wodami mineralnymi, od którego miejsce wzięło nazwę. W 1822 otwarty kiosk zastąpiono masywnym drewnianym budynkiem z oknami. Po rozbiórce bastionów w 1862 roku urządzono w tym miejscu Stadtpark.

Nazwa pochodzi od pawilonu wód mineralnych otwartego w 1818 roku przez wiedeńczyka nazwiskiem Pelikan, gdzie wodę trzymano w butelkach zwanych „Plutzer”, a otwarcie każdego korka obwieszczał dzwonek. Wokół sprzedawano mleko kozie i wafle, w dzień bawiły się dzieci, wieczorem umawiano się na spotkania. Johann Strauss ojciec przedstawił tu 31 sierpnia 1848 roku swój Marsz Radetzky'ego, a jego syn wystawił tu kilka walców.

Wasserglacis już nie istnieje: zajmowało teren dzisiejszego Parkringu i części Stadtparku, mniej więcej przy skrzyżowaniu Weihburggasse z Parkringiem. Stał tam dom wód mineralnych. W 1862 r. miejsce to zastąpiło urządzenie Stadtparku po rozbiórce bastionów. Orientację ułatwia pierzeja Parkringu i Stadtpark naprzeciwko.

Dom wód mineralnych stał w przybliżeniu na dzisiejszym skrzyżowaniu Weihburggasse i Parkringu. Przy odkorkowaniu butli wody mineralnej zwanej „Plutzer” dzwoniono dzwonkiem, aby powiadomić spragnionych.