Schladminger Gletscher, Lodowiec alpejski w Obertraun, Austria.

Schladminger Gletscher jest trzecim pod względem powierzchni lodowcem masywu Dachstein: w 1850 r. zajmował 2,163 km², a w 2015 r. zaledwie około 0,680 km². Nie ma wyraźnego jęzora; przy maksymalnym stanie w 1850 r. kończył się szerokim czołem, a wody roztopowe płynęły przez kilkaset metrów na powierzchni, zanim zniknęły w lejach krasowych i zagłębieniach krasowych. Najniższy punkt leżał w 2018 r. na około 2540 m, a lodowiec prawie nie wykazuje już ruchu.

Około 1850 roku lodowiec osiągnął ostatnie maksimum, zajmując 2,163 km²; w 2015 roku pozostało zaledwie około 0,680 km², czyli ponad dwie trzecie mniej. Friedrich Simony opisał go w połowie XIX wieku jako na ogół ubogi w szczeliny, z wyjątkiem stoku o nachyleniu około 45 stopni ku Großen Koppenkarstein. W tym maksimum kończył się szerokim czołem, bez wyraźnego języka, a wody roztopowe płynęły kilkaset metrów po powierzchni, zanim zniknęły w lejach krasowych i zagłębieniach.

Nazwa Schladminger Gletscher nawiązuje do miasteczka Schladming, 9,1 km na południe. Na płaskowyżu wokół lodu rozciągają się hale, które stare mapy nazywają Zlacken (Lackenmoosalm), Langkaralm, Gjaidalm, Taubenkaralm, Schönbichlalm i Modereckalm. Miejscowa legenda, Sage von der übergossenen Alm, opowiada o pasterzach tak bogatych w mleko, że się w nim kąpali i wykladali podłogi kręgami sera, aż pastwiska zasypał lód.

Otwarta w 1969 roku Dachstein-Südwandbahn prowadzi z Türlwandhütte (1692 m) na Hunerkogel (2687 m) i udostępnia obszar lodowca. Najniższy punkt lodu w 2018 roku znajdował się na wysokości około 2540 m, przy dolnej stacji ówczesnego Schladminger lift. Lodowiec prawie nie wykazuje już ruchu, a jego połączenie z Hallstätter Gletscher w rejonie Gjaidsteinsattel zerwało się latem 2025 roku.

Na południowy wschód od lodowca, na wysokości 2040 m w długim kotle Brunngrube, w 1996 r. odkryto osadę z późnej epoki brązu; datowanie radiowęglowe dało wiek 3385 lat. Podobne znaleziska znamy z przedpoli innych lodowców.