Helenenschacht, Historyczna wieża górnicza w Ritzing, Austria

Helenenschacht to ceglana wieża, która służyła jako wejście do dawnych operacji górnictwa węgla w tym austriackim regionie. Struktura wyraźnie pokazuje jej cel przemysłowy i stanowi dziedzictwo działalności górniczej na tym terenie.

Szyb Helenenschacht zgłębiono w 1882 roku i nazwano imieniem Helene Flandorfer, żony przedsiębiorcy górniczego Paula Flandorfera. Od 1888 roku Brennberger Kohlenbergbau-Actien-Gesellschaft prowadziła wspólnie kopalnie w Ritzing i Brennberg, około 1900 roku zatrudniając 820 górników. Po przebiciu sztolni do szybu Sopron w 1902 roku Helenenschacht zamknięto i utrzymywano tylko jego trasę transportową; wieżę szybową obmurowano cegłą około 1914/15 roku rękami włoskich jeńców. Granica z 1921 roku rozdzieliła obie kopalnie, a w 1928 roku Austria uznała, że eksploatacja Barbara-Helenenschacht pozostawała pod nadzorem węgierskich władz górniczych do 1963 roku.

Osada jest Kolonie, kolonią górniczą, w której około 1909 roku mieszkało około 60 rodzin górników. Nazwa pochodzi od szybu Helenenschacht, nazwanego imieniem Helene Flandorfer (z domu Bauer) z rodziny eksploatującej kopalnię. Szyb zgłębiono w 1882 roku; jego wieżę wyciągową około 1914/15 roku obmurowano cegłą rękami włoskich jeńców.

Miejsce jest dostępne przez oznakowane szlaki turystyczne, które łączą się z większymi sieciami ścieżek w regionie. Warunki pogodowe powinny być brane pod uwagę przy planowaniu wizyty, ponieważ szlaki mogą być błotniste po deszczu.

Około 1914/15 wieża wyciągowa została z powodów bezpieczeństwa obmurowana cegłą przez włoskich jeńców. Po całkowitym zawaleniu się szybu Sopron w 1918 r. Helenenschacht znów zyskał na znaczeniu, a kolejka linowa przewoziła wydobyty tu węgiel do zakładu głównego w Brennbergu.