Großvenediger, Szczyt alpejski w paśmie Hohe Tauern, Austria

Großvenediger to najwyższy szczyt grupy Venediger w Hohe Tauern, wznoszący się na 3657 m n.p.m. na granicy Tyrolu Wschodniego i Salzburga. Leży bezpośrednio na głównej grani Alp i jest silnie zlodowacony ze wszystkich stron; Schlatenkees i Obersulzbachkees rozdzielają cztery wyraźne granie. Na zdjęciu widać szeroką kopułę śnieżną zwężającą się ku wierzchołkowi, równoległe żleby z prześwitującą ciemną skałą oraz skalną ścianę przed niższym zboczem.

Pierwsze wejście 3 września 1841 roku poprowadził Josef Schwab, zwany Hausstetter Sepp, a nie leśnik. Grupa 40 osób, w tym Ignaz von Kürsinger i 70-letni Paul Rohregger, wyruszyła z Neukirchen am Großvenediger i osiągnęła szczyt przez Obersulzbachtal i Stierlahnerwand; na wierzchołek dotarło 24 lub 26 mężczyzn. Wcześniejsza próba w 1828 roku z arcyksięciem Janem zakończyła się lawiną.

Nazwa Großvenediger pojawia się po raz pierwszy w protokole rozgraniczenia z 1797 roku; wcześniej góra nazywała się Stützerkopf. Pochodzi prawdopodobnie od weneckich kupców przekraczających przełęcze, a nie od widoku na Wenecję, oddaloną o 200 km i niewidoczną ze szczytu. Ignaz von Kürsinger, uczestnik udanego wejścia z 1841 roku, ukuł określenie „weltalte Majestät” (odwieczny majestat).

Trasa wschodnia zaczyna się przy Matreier Tauernhaus, prowadzi przez Innergschlöß i Neue Prager Hütte (2796 m): około 8 godzin i 2200 metrów przewyższenia, zejście w 4 godziny bez przerw. Droga południowa z Defreggerhaus jest najczęściej uczęszczana i uchodzi za najłatwiejszą. Wszystkie przechodzą przez popękane lodowce: lina i wczesne wyjście.

Nazwa nie odnosi się do Wenecji, jak sugeruje lokalne folklorze, ponieważ miasta nie można zobaczyć ze szczytu pomimo wieków założeń. To błędne pojęcie stało się częścią trwałej historii kulturowej góry.