Lauriacum, Starożytna rzymska osada wojskowa w Enns, Austria.

Lauriacum było fortecą legionową i osadą cywilną nad dunajskim limesem w Noricum, na terenie dzisiejszej dzielnicy Lorch w Enns. Legio II Italica zbudowała obóz około 200 r. n.e. po opuszczeniu Albing. Plan ukazuje duży prostokątny rdzeń z grubymi murami, rzędy kreskowanych baraków na południu i wschodzie oraz linię Westbahn przecinającą prawy górny róg.

Około 200 roku n.e. legio II Italica zbudowała obóz legionowy w Lauriacum po opuszczeniu starszego stanowiska w Albin, a wojska prawdopodobnie zajmowały go od III do V wieku. Otaczająca osada cywilna stała się municipium na początku III wieku, a w V wieku jedyną historycznie poświadczoną siedzibą biskupią północnego Noricum. W późnej starożytności Lauriacum było bazą flotylli łodzi patrolowych i państwowej fabryki tarcz, a Seweryn z Noricum wykorzystał je jako punkt zborny podczas ewakuacji ludności rzymskiej.

Osada stała się municipium w 212 roku n.e. i rozwinęła się w ważne centrum administracji wojskowej i kultu chrześcijańskiego, a dowody archeologiczne ujawniają wczesne struktury kościelne z czwartego i piątego wieku, w tym pozostałości zachowane pod Bazyliką Świętego Wawrzyńca.

Stanowisko archeologiczne znajduje się wzdłuż Lorcher Straße i Westbahnstraße w Enns, a rozległe artefakty i znaleziska z wykopalisk są wystawione w Muzeum Lauriacum, które otrzymało Austriacką Nagrodę Muzealną w 1988 roku i oferuje programy edukacyjne, wycieczki z przewodnikiem oraz udogodnienia dostępne dla wózków inwalidzkich dla wszystkich zwiedzających.

Plan obozu zachował się jako rysowany zarys: duży pusty prostokąt otoczony grubymi ciemnymi pasami, z rzędami kreskowanych koszar na południu i wschodzie. Bloki noszą litery A., K., C., b., c. oraz numery od XV do XVIII, a skala u dołu sięga 300 m.