Cenotaph of Rudolf IV, Średniowieczny kenotaf w Katedrze św. Szczepana, Wiedeń, Austria.

Kenotaf Rudolfa IV to pusty grobowiec w katedrze św. Stefana, po II wojnie światowej przeniesiony na południową stronę poligonu chóru żeńskiego. Wieko jest z czerwonego marmuru z Adnetu, z rzeźbami ponadnaturalnej wielkości Rudolfa i jego żony Katarzyny, z głowami na poduszkach, otwartymi oczami i dwoma lwami u stóp. Cokół ma gotyckie łuki, w których niegdyś stało po osiem posągów na każdej dłuższej ścianie, dziś zaginionych.

Rudolf IV zmarł 27 lipca 1365 roku w Mediolanie w wieku 25 lat; jego ciało potraktowano czerwonym winem, zaszyto w czarną skórę bydlęcą i przewieziono przez Alpy do Wiednia. Cenotaf wzniesiono prawdopodobnie za jego życia; początkowo stał w chórze Albertyńskim przed ołtarzem głównym, blisko wejścia do krypty książęcej. W 1493 roku, po śmierci cesarza Fryderyka III, przeniesiono go na południową stronę chóru północnego, a po II wojnie światowej na południową stronę poligonu chóru Mariackiego.

Inskrypcja na płycie Rudolfa jest zapisana w Alphabetum Kaldeorum, średniowiecznym szyfrze, którego autorstwo przypisuje się samemu Rudolfowi. Podaje jedynie jego imię i tytuł, być może dla ukazania jego upodobania do tajnego pisma. Zaginęły małe posągi żałobnych mnichów i przedstawicieli uniwersytetu, które stały pod gotyckimi łukami cokołu.

Pomnik jest dostępny podczas regularnych godzin otwarcia katedry podczas eksploracji wnętrza. Ubierz się szacunkowo, ponieważ to jest miejsce święte, i poświęć czas na zbadanie wyrzeźbionych szczegółów i przeczytanie napisów.

Płyta nagrobna przedstawia Rudolfa i jego żonę Katarzynę z otwartymi oczami i lwami u stóp, co ma oznaczać zmartwychwstanie, a nie śmierć. Inskrypcja na płycie jest zapisana w Alphabetum Kaldeorum, średniowiecznym szyfrze przypisywanym samemu Rudolfowi, i podaje jedynie jego imię i tytuł.