Sanktuarium Afrodyty w Kukli, Stanowisko archeologiczne i muzeum we wsi Kouklia, Cypr.

Sanktuarium Afrodyty w Kouklia zachowuje monumentalny temenos z ciosów wzniesiony około 1200 r. p.n.e., którego obwód wyznaczają potężne mury fundamentowe. Dwie grube cylindryczne kolumny z ułożonych warstwami bloków stoją na schodkowych, kwadratowych podstawach na suchym, skalistym gruncie; jedna ma kannelurowy kapitel, druga surowy wierzchołek. Za nimi leżą rozproszone fragmenty i niskie resztki murów.

Sanktuarium założono około 1200 r. p.n.e., gdy wzniesiono monumentalny temenos z ciosów kamiennych jako miejski ośrodek kultu miasta-państwa Pafos, założonego około 1700 r. p.n.e. Działało ponad piętnaście stuleci i w okresie ptolemejskim i rzymskim stało się ważnym ośrodkiem religijnym basenu Morza Śródziemnego. Zniszczone przez trzęsienie ziemi, zostało odbudowane za Wespazjana, a pod koniec IV w. n.e. podupadło podczas prześladowań pogan.

Kapłani zwani Kinyradai, uważani za potomków Kinyrasa, kierowali kultem; inskrypcje sugerują, że podlegali senatowi i zgromadzeniu ludowemu. W sanktuarium działała też wyrocznia, do której zwracali się wierni. Tacyt notuje, że na ołtarzu nie przelewano krwi — składano ofiary tylko modlitwą i czystym ogniem.

Miejsce jest otwarte codziennie dla odwiedzających mogących odkrywać ruiny i wystawy muzeum. Zaleca się odwiedzenie wcześnie rano, zwłaszcza w miesiącach letnich, aby uniknąć upału w południe.

Tacyt opisał przedmiot kultu jako okrągłą masę, szerszą u podstawy i wznoszącą się jak słup do niewielkiego szczytu, nie w ludzkiej postaci. Zauważył też, że ołtarz stał pod gołym niebem, a mimo to nigdy nie był moczony przez deszcz, a ofiary składano modlitwami i czystym ogniem, bez przelewu krwi.