Triple Island Lightstation, Federalna latarnia morska dziedzictwa w North Coast Regional District, Kanada

Triple Island Lightstation to latarnia morska w North Coast Regional District w Kanadzie, zbudowana z betonu z kwadratową trzypiętrową bazą i ośmiokątną wieżą. Konstrukcja wznosi się 22 metry ponad skaliste fundamenty i zawiera operacyjne systemy nawigacji morskiej.

Budowa betonowej stacji trwała cztery lata, a światło rozpoczęło pracę w 1921 roku na Triple Island w Dixon Entrance, około 40 km na zachód od Prince Rupert, wyznaczając morską granicę między Alaską a Kolumbią Brytyjską. W 1974 roku obiekt uznano za Narodowe Miejsce Historyczne Kanady, a 12 lutego 2015 roku za latarnię dziedzictwa.

Stację obsługuje personel Kanadyjskiej Straży Przybrzeżnej w 28-dniowych rotacjach, dzięki czemu latarnia jest zamieszkana przez cały rok. Kwatery latarników i maszynownia mieszczą się w prostokątnym betonowym budynku połączonym z wieżą. Od 12 lutego 2015 roku obiekt figuruje jako latarnia dziedzictwa na mocy ustawy o ochronie zabytkowych latarni.

Stacja nie jest udostępniona do zwiedzania i jest zaopatrywana helikopterem; lądowisko (IATA: YTI) zajmuje większą część pozostałego obszaru wysepki. Leży na Triple Island w grupie wysp Dundas, około 40 km na zachód od Prince Rupert, przy wejściu Dixon. Dociera się tu wyłącznie prywatną łodzią, nie zakłócając działań Straży Przybrzeżnej.

Przez 31 lat, od 1939 do 1970 roku, na stacji codziennie mierzono temperaturę i zasolenie wody w ramach programu oceanograficznego stacji przybrzeżnych Kolumbii Brytyjskiej dla Departamentu Rybołówstwa i Oceanów. Latarnicy pełnili więc także rolę obserwatorów wód przybrzeżnych.