400th Missile Squadron, Strategiczna jednostka rakietowa w bazie lotniczej Francis E. Warren, Wyoming, Stany Zjednoczone.

400th Missile Squadron było strategiczną jednostką rakietową Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych stacjonowaną na bazie lotniczej Francis E. Warren w Wyoming. Jednostka operowała międzykontynentalnych pociskami balistycznymi jako część systemu nuklearnego odstraszania kraju.

Aktywowana w kwietniu 1942 jako 10th Reconnaissance Squadron w Key Field w Missisipi, w ciągu tygodnia została przemianowana na 400th Bombardment Squadron i latała B-24 Liberator z Australii przeciw Nowej Gwinei, archipelagowi Bismarcka i Filipinom, zdobywając dwa Distinguished Unit Citations. Rozwiązana w 1946, powróciła w lipcu 1964 do Francis E. Warren Air Force Base z pięćdziesięcioma rakietami Minuteman I, od 1973 otrzymywała Minuteman III i została rozwiązana w październiku 2005 po wycofaniu Peacekeepera.

Nazwa i rodowód dywizjonu wiążą go z 90th Bombardment Group, którego załogi Liberatorów zdobyły podczas II wojny światowej dwa Distinguished Unit Citations i Philippine Presidential Unit Citation. W 1999 roku 400th otrzymał General Samuel C. Phillips Award jako najlepszy dywizjon rakietowy Air Force Space Command.

Eskadra została rozwiązana w 2005 roku, więc na terenie bazy lotniczej Francis E. Warren nie ma aktywnej jednostki do zwiedzania. Pociski Peacekeeper, którymi operowała, wycofano 19 września 2005 roku w ramach traktatu o redukcji zbrojeń strategicznych. Baza pozostaje czynną instalacją wojskową o ograniczonym dostępie.

400. dywizjon był jedyną jednostką Sił Powietrznych, która postawiła pociski LGM-118A Peacekeeper w stan gotowości bojowej, od 30 grudnia 1986 do wycofania rakiety 19 września 2005. W 1999 otrzymał nagrodę General Samuel C. Phillips Award jako najlepszy dywizjon rakietowy Air Force Space Command. Na mocy traktatu START w 2001 jego Peacekeeper ograniczono do jednego pojazdu powrotnego.