Hughes H-4 Hercules, Prototyp łodzi latającej w McMinnville, Oregon, Stany Zjednoczone

Hughes H-4 Hercules to srebrnoszary łódź latająca z gładkim metalowym kadłubem i rozpiętością skrzydeł około 98 metrów. Wzdłuż skrzydeł rozmieszczono osiem silników śmigłowych, po cztery z każdej strony, z ciemnymi łopatami o żółtych końcach. Wysokie usterzenie pionowe nosi znak NX37602. Samolot stoi wewnątrz na wypolerowanej podłodze, a przed nim żółta tablica „HUGHES HERCULES”.

H-4 zamówiono w 1942 roku przez amerykański Departament Wojny, który potrzebował transatlantyckiego transportu wojsk i ładunków i z powodu wojennych ograniczeń aluminium nakazał budowę z drewna. Oznaczony przez Hughesa i Kaisera jako HK-1, po wycofaniu się Kaisera otrzymał nazwę H-4. Dostarczony w 1946 roku, po wojnie, odbył jeden lot, 2 listopada 1947 roku, w porcie Long Beach.

Krytycy nazwali go „Spruce Goose”, choć kadłub wykonano głównie z brzozy, a nie ze świerku. Nazwa przylgnęła i dziś widnieje na tablicach muzeum obok samolotu. Zwiedzający mogą też zobaczyć namalowany na stateczniku numer NX37602 oraz żółtą tablicę „HUGHES HERCULES” przy kadłubie.

Samolot wisi nad antresolą z balustradami z siatki i miejscami do siedzenia, więc ogląda się go z dołu i z poziomu balkonu; warto wypatrzyć żółtą tablicę „HUGHES HERCULES” i napis „NX37602” na stateczniku. Osiem czterołopatowych śmigieł, ciemnych z żółtymi końcówkami, osadzono nad skrzydłem na dwóch gondolach.

Howard Hughes osobiście pilotował H-4 2 listopada 1947 roku: maszyna wystartowała z portu Long Beach na około minutę i wzniosła się na około 21 metrów. Potem trzymał ją w hangarze do końca życia, nie wznawiając lotów.