Bell Field, Stadion uniwersytecki przy Oregon State University, Corvallis, Stany Zjednoczone

Bell Field był odkrytym stadionem lekkoatletycznym na kampusie Oregon State College w Corvallis w Oregonie, z niskimi, w większości krytymi trybunami w kształcie podkowy otwartej na północ, w typowej orientacji północ-południe na wysokości 230 stóp (70 m). Pojemność wzrosła od miejsc stojących do około 21 000 po wschodnich trybunach z 1947 roku. Obiekt leżał bezpośrednio na zachód od boiska baseballowego, równolegle do jego linii pierwszej bazy.

Bell Field otwarto w Oregon Agricultural College w 1909, a nie w 1910 roku, i w 1921 nazwano je imieniem J.R.N. „Doc” Bella, członka władz uczelni i samozwańczej maskotki drużyny futbolowej. Pojemność wzrosła z 3000 drewnianych miejsc w 1913 roku do około 21 000 po rozbudowie w 1947 roku. Beavers rozegrali tam ostatni mecz uniwersytecki 15 listopada 1952 roku, przegrywając 27–6 z Idaho podczas homecomingu, zanim w listopadzie 1953 otwarto Parker Stadium.

Stadion otrzymał imię w 1921 roku na cześć J.R.N. „Doc” Bella, pastora prezbiteriańskiego i regenta kolegium. W 1894 obiecał wrzucić swój fedora do rzeki Willamette, jeśli Aggies pokonają Oregon; po wygranej 18–0 kapelusz popłynął z prądem, a kibice powtarzali gest po każdym zwycięstwie nad cytrynowo-żółtą drużyną.

Bell Field rozebrano w marcu 1974 po tym, jak gościło program lekkoatletyczny na żużlowej bieżni; otwarte w 1976 roku Dixon Recreation Center zajmuje dziś to miejsce. Obiekt stał bezpośrednio na zachód od boiska baseballowego, dzisiejszego Goss Stadium at Coleman Field, równolegle do jego linii pierwszej bazy. Zastępcza bieżnia całoroczna otwarto w 1974 roku na południowym krańcu kampusu.

Powierzchnia gry zmieniła się z ziemi i trocin na naturalną trawę w 1937 roku, zgodnie z ulepszeniami dokonywanymi na innych stadionach Pacific Coast Conference. Ta modernizacja pokazała, jak uniwersyteckie obiekty sportowe ewoluowały, aby sprostać zmieniającym się oczekiwaniom.