Canaveral National Seashore, Wybrzeże narodowe na Florydzie, Stany Zjednoczone

Canaveral National Seashore to 24-mile'owy pas wyspy barierowej między New Smyrna Beach i Titusville, podzielony między hrabstwa Volusia i Brevard. Obejmuje trzy odcinki plaży: Playalinda na południu, Klondike w środku i Apollo na północy, za którymi leżą wydmy, namorzyny i duża część Mosquito Lagoon. Piasek jest jasnobrązowy, z odciskami stóp i ciemnymi odłamkami; niskie wydmy porasta ciemna roślinność, a na brzegu rosną wysokie, cienkie trawy z brązowymi kłosami.

Paleoindianie polowali, zbierali, a później uprawiali ziemię tutaj już od 2000 r. p.n.e., zostawiając kopce i muszlowe wysypiska. Castle Windy, 5-metrowe wysypisko muszlowe na wyspie barierowej, pochodzi z 1200 r. n.e. i trwało jeszcze trzysta lat. Turtle Mound, wysoki na 11 metrów i największe wysypisko muszlowe, wczesni hiszpańscy kartografowie nazywali Surruque, a później służył żeglarzom jako punkt orientacyjny; William Bartram opisał go w 1774, a André Michaux w 1788.

Hiszpańscy kartografowie z XVI wieku zapisali Canaveral i Los Moquitos, dziś Cape Canaveral i Mosquito Lagoon, wśród najstarszych nazw miejsc w Ameryce Północnej. Turtle Mound, wysoki na 35 stóp kopiec muszlowy, służył żeglarzom jako punkt orientacyjny, a wcześni hiszpańscy kartografowie nazwali go Surruque od zamieszkującego tam ludu. Opisali go przyrodnicy William Bartram w 1774 i André Michaux w 1788 roku.

Kilka obszarów do wypuszczania łodzi i punktów do wsiadania na kajaki jest rozsianych na całej długości wybrzeża. Dostęp do plaży może być czasowo zamknięty podczas startów rakiet na pobliskim Kennedy Space Center.

Wybrzeże wspiera ponad tysiąc gatunków roślin i ponad trzysta gatunków ptaków w swoich chronionych siedliskach przybrzeżnych. Ta koncentracja życia zwierzęcego czyni je celem dla obserwatorów ptaków podróżujących z daleka.