Casa de Dona Yayá

Casa de Dona Yayá to dwupiętrowsty dom mieszkalny w Dystrykcie República z elementami art nouveau, malowanymi ścianami i dużymi oknami z XIX-wiecznego São Paulo. Przestrzenie wewnętrzne noszą ślady modyfikacji dokonanych w celach opiekuńczych i wykazują klasyczne cechy bogatego domu z tamtych czasów.

Rezydencja była domem Sebastiany de Melo Freire, która odziedziczała majątek w wieku 18 lat i od 1921 do 1961 żyła w niej uwięziona. Architektura budynku dokumentuje zmieniające się podejścia do opieki nad osobami z problemami zdrowia psychicznego w ciągu XX wieku.

Budynek ujawnia, jak rozumiano zdrowie psychiczne w Brazylii na przełomie XX wieku poprzez zmienione okna i specjalne adaptacje architektoniczne. Układ przestrzenny pokazuje codzienne życie bogatej izolowanej kobiety, której rutyna była ograniczona samą strukturą budynku.

Nieruchomość jest teraz zarządzana przez uniwersyteckie centrum kultury, które organizuje wycieczki z przewodnikiem i wystawy obiegowe. Odwiedzający powinni planować z wyprzedzeniem, aby potwierdzić dostęp, ponieważ budynek pozostaje wrażliwą przestrzenią o określonych wymogach odwiedzin.

Jedzenie było podawane przez otwór w ścianie przez dziesięciolecia izolacji, codzienna rutyna, która ujawniała skalę uwięzienia. Solarium wybudowane w 1952 roku oznaczało przełom w praktykach opiekuńczych, umożliwiając wreszcie dostęp do światła słonecznego.