Chapelle des Doux Noms, Kaplica katolicka w centrum Monterrey, Meksyk

Kaplica Słodkich Imion to mały budynek religijny w centrum Monterrey zbudowany z grubych kamiennych ścian i prostą formą prostokątną. Struktura ma solidny wygląd typowy dla kaplic z tamtego okresu, z tradycyjnymi elementami projektu katolickiego.

Kaplica została zbudowana około 1830 roku na polecenie wdowy po José Antonio de la Garza Saldívar, wypełniając klauzulę jego testamentu. 7 stycznia 1938 roku uznano ją za dziedzictwo narodowe. W 1945 roku jej mury z ciosów pokryto zaprawą piaskowo-cementową, a w 1956 roku powstrzymano próbę rozbiórki, uznając budynek za relikwię. 11 maja 1985 roku władze miejskie przekazały ją archidiecezji Monterrey i utworzono obywatelski patronat dla jej opieki.

Nazwa odnosi się do Słodkich Imion Jezusa i Maryi, nabożeństwa, pod którego wezwaniem kaplicę ufundowała wdowa po José Antonio de la Garza Saldívar. 11 maja 1985 roku miasto przekazało budynek archidiecezji Monterrey i powołano świecki patronat mający się nim opiekować. Wnętrze nie ma okien ani elementów bocznych, dlatego nabożeństwa odbywają się w jednej nieoświetlonej nawie.

Kaplica stoi na skrzyżowaniu ulic Zaragoza i Padre Mier w historycznym centrum Monterrey i można do niej dojść pieszo z okolicznych ulic. Wnętrze nie ma okien ani elementów bocznych, więc światło wpada tylko przez wrota. Uznana za dziedzictwo narodowe, w 1985 roku została przekazana archidiecezji i oddana pod opiekę patronatu obywatelskiego.

Wnętrze kaplicy nie ma okien ani elementów bocznych; światło wpada tylko przez drewniane dwuskrzydłowe drzwi fasady głównej. Mury z ciosów kamiennych mają 1,3 m grubości i w 1945 r. pokryto je zaprawą piaskowo-cementową. Fasadę wieńczy ścięty fronton z kolistymi wgłębieniami na krańcach.