Monasteries on the slopes of Popocatépetl, Kompleks zabytków religijnych w Morelos, Puebla i Tlaxcala, Meksyk.

Klasztory na zboczach Popocatépetl to szesnaście zespołów z XVI wieku zbudowanych przez augustianów, franciszkanów i dominikanów na południe i wschód od wulkanu. Niemal wszystkie mają jednonawowy kościół poprzedzony bardzo dużym atrium, z capilla abierta (otwartą kaplicą) i capillas posas w narożnikach atrium. Budowę rozpoczynano zwykle od murów atrium, otwartej kaplicy i kaplic narożnych, następnie wznoszono nawę i budynki pomocnicze.

Misjonarze hiszpańscy wybudowali te klasztory w XVI wieku, aby nawracać i edukować ludność rdzenną w ramach ekspansji kolonialnej. Zostały szybko założone w różnych miejscach na wulkanie i stały się ośrodkami kontroli religijnej i nauki w regionie.

Układ klasztorów dostosowano do rdzennych zwyczajów religijnych: msze dla nowo nawróconych odprawiano na dużym atrium, a w jego narożach stały capillas posas. Sporne jest, czy ten otwarty plan narzucał europejskie formy, czy przejmował indiańskie przestrzenie ceremonialne. Atrium było miejscem spotkań braci zakonnych z ludnością tubylczą.

Jedenaście z szesnastu klasztorów znajduje się w Morelos i jest promowanych jako „Trasa Wulkanu” lub „Trasa Klasztorów”; pozostałe są w Puebla i Tlaxcala. Klasztory stoją u podnóża Popocatépetl; choć wulkan jest aktywny, przepływy lawy w tym rejonie są niewielkie, a budynków nie wzniesiono na jej drogach. Zwiedzanie odbywa się pieszo, a kilka klasztorów zostało uszkodzonych przez trzęsienie ziemi z 19 września 2017 r., w tym Tlayacapan.

Wpis na listę UNESCO z 1994 r. objął szesnaście klasztorów; katedrę w Tlaxcali dodano dopiero w 2021 r. Po wpisie INAH przeznaczył środki najpierw na wilgoć w murach, zaczynając od malowideł w Tetela del Volcán i ogrodów w Atlatlahucan, których awokado pomaga finansować utrzymanie.