Palacio de San Francisco, Bogotá, Pałac neoklasyczny w La Candelaria, Bogotá, Kolumbia

Palacio de San Francisco to budynek neoklasyczny z kamiennymi fasadami na Avenida Jiménez między siódmą a ósmą ulicą w centrum Bogotá. Struktura rozciąga się na kilka pięter i wykazuje typowe cechy architektoniczne wczesnego modernizmu z symetrycznymi elementami i wyrafinowanymi szczegółami fasad.

Obecny pałac zastąpił XVII-wieczny klasztor Purificación de Nuestra Señora, rozebrany po poważnych zniszczeniach w 1917 roku za gubernatora Rafaela Escallóna Mirandy. Budowa według projektu Gastóna Lelarge'a rozpoczęła się w 1918 roku, gdy 20 lipca położono kamień węgielny, i trwała 15 lat do 1933 roku pod kierunkiem architekta Artura Jaramillo, który znacznie zmienił plan Lelarge'a. Mieścił Gobernación de Cundinamarca, spłonął podczas Bogotazo 9 kwietnia 1948 roku i został odbudowany, a w 1984 roku uznano go za Pomnik Narodowy.

Budynek przekazano w 1997 roku w użyczenie Universidad del Rosario na programy akademickie, ale w 2011 wrócił do Gobernación de Cundinamarca. Od ponownego otwarcia w 2012 mieści władze departamentu. W jednym ze skrzydeł od 1940 obraduje Asamblea Departamental de Cundinamarca, przechowująca zbiór ponadstuletnich rozporządzeń.

Pałac znajduje się w centralnej lokalizacji z wieloma stacjami TransMilenio w pobliżu dla łatwego dostępu. Otoczająca okolicę oferuje muzea, uniwersytety i budynki rządowe, co czyni go dobrze obsługiwanym celem dla odwiedzających.

Kamień węgielny położono 20 lipca 1918 roku, a budowa trwała 15 lat, do 1933 roku, pod kierunkiem kolumbijskiego architekta Arturo Jaramillo, który znacznie zmienił projekt Gastona Lelarge'a. W dekoracji uczestniczyli malarze, m.in. Ricardo Gómez Campuzano, Ricardo Acevedo Bernal i Francisco Antonio Cano.