Chiapas Highlands, Pasmo górskie w południowo-wschodnim Meksyku.

Wyżyny Chiapas to masyw wapienny z extrusywnymi skałami wulkanicznymi na najwyższych szczytach, zajmujący ponad 11 000 km2 i rozciągający się na 160 km wzdłuż osi północny zachód–południowy wschód. Wysokości wahają się od 300 do 2898 metrów. Zbocza północne i wschodnie odwadnia Usumacinta, a zbocza południowe i Depresję Chiapas odwadnia Grijalva. Wapień ulega erozji, tworząc krajobraz krasowy z lejami, jaskiniami i podziemnym drenażem.

Wyżyny były zamieszkane przez społeczności Majów Tsotsil i Tseltal na długo przed przybyciem Hiszpanów. W 1524 roku hiszpańscy konkwistadorzy wkroczyli do regionu, a w 1528 roku założono San Cristóbal de las Casas jako centrum administracyjne. Władza kolonialna przeorganizowała osadnictwo i zarządzanie, lecz w gminach wiejskich przetrwały rdzenne języki i zwyczaje.

Społeczności mówią po tsotsil i tsetsal, a ich tradycje są widoczne w codziennym życiu poprzez metody uprawy, ręcznie robione tekstylia i sposób organizacji wiosek. Te praktyki kształtują sposób użytkowania terenu i poruszania się ludzi po nim.

Mgła lub zamglenie pojawia się zimą wokół San Cristóbal de las Casas przez 13 do 17 dni w miesiącu i zwykle ustępuje w ciągu dnia. Noce są chłodne, a przymrozki zdarzają się tylko 2–3 dni w roku między grudniem a lutym. Pora deszczowa trwa od maja do października; we wrześniu 1998 spadło 525,8 mm.

Region zawiera rozległą sieć dolin zapadliskowych i podziemnych jaskiń utworzonych przez podziemne systemy wodne. Te ukryte cechy wodne kształtują krajobraz w sposób, który zwiedzający mogą nie zawsze zobaczyć z powierzchni.