Deep Space Network, System sieci komunikacyjnej w Pasadena, Stany Zjednoczone

Deep Space Network tworzą trzy kompleksy łączności z sondami kosmicznymi: Goldstone w Kalifornii, Madryt w Hiszpanii i Canberra w Australii. Każdy leży w półgórskim, nieckowatym terenie, który osłania anteny przed zakłóceniami radiowymi. Na zdjęciu widać jedną z wielkich białych anten parabolicznych, kratownicę z małych prostokątnych paneli na stalowej konstrukcji, z zespołem zasilającym wysuniętym do przodu na ukośnych zastrzałach.

Zalążek sieci powstał w styczniu 1958 roku, gdy JPL używało ruchomych stacji w Nigerii, Singapurze i Kalifornii do odbioru telemetrii Explorer 1. Po przekazaniu JPL do NASA 3 grudnia 1958 roku agencja utworzyła Deep Space Network jako jeden system obsługujący wszystkie odległe misje. Dwie wczesne stacje z antenami 26-metrowymi, Woomera (1959–1972) i Hartebeesthoek (1961–1974), zamknięto później.

Nazwa sieci wynika z jej zadania: łączności z sondami w przestrzeni kosmicznej, którą ITU liczy od 2 mln km od Ziemi. Trzy ośrodki leżą około 14° W, 113° W i 149° E, dzięki czemu sonda jest przekazywana z jednej stacji do następnej, zanim zniknie za horyzontem. DSN ma umowę o wzajemnym wsparciu z siecią ESTRACK ESA, a radioteleskop Parkes można dołączyć do kompleksu Canberra.

Pomieszczenia kontrolne znajdują się w Jet Propulsion Laboratory w Pasadenie, gdzie inżynierowie koordynują sygnały ze wszystkich trzech miejsc. Same anteny stoją na odległych obszarach pustynnych, aby zminimalizować zakłócenia z ruchu radiowego i miejskiego hałasu.

Anteny mogą wychwytywać sygnały słabsze niż tykanie cyfrowego zegarka, nawet gdy sonda kosmiczna znajduje się miliardy kilometrów dalej. Każdy z trzech obiektów może komunikować się z wieloma sondami kosmicznymi jednocześnie, używając kilku anten.