San Quintín Volcanic Field, Pole wulkaniczne w Baja California, Meksyk.

Pole wulkaniczne San Quintín to grupa dziesięciu lub jedenastu stożków żużlowych wzdłuż wybrzeża Pacyfiku w Kalifornii Dolnej, w płytkiej zatoce. Stożki tworzą grupę północną (Media Luna i Woodford), grupę południową (Basu, Riveroll, Kenton, Picacho Vizcaino, Sudoeste i Ceniza) oraz izolowane kompleksy Monte Mazo i Isla San Martín. Większość kompleksów ma dobrze zachowany stożek żużlowy i fartuch lawowy, a na powierzchni widocznych jest 42 jednostek erupcyjnych.

Erupcje pola rozpoczęły się w plejstocenie i zakończyły około 3000 lat temu. Północne stożki Media Luna i Woodford powstały 126 000–90 000 lat temu; grupa południowa z Basu, Riveroll, Kenton, Picacho Vizcaino, Sudoeste i Ceniza kształtowała się przez dłuższy, nieokreślony okres. Tarcze lawowe najpierw rosły jako wulkany podwodne, które wynurzyły się jako wyspy w płytkiej zatoce.

Stożki noszą nazwy postaci i miejsc regionu: Basu, Riveroll, Kenton, Picacho Vizcaino, Sudoeste, Ceniza, Media Luna, Woodford, Monte Mazo i Isla San Martín. Do południowych stożków, z których dwa stoją w lagunie, dociera się łodzią z zatoki, a Isla San Martín leży na pełnym morzu.

Stożki ciągną się wzdłuż wybrzeża Pacyfiku około 200 km na południe od Ensenady; do grupy północnej (Media Luna, Woodford) oraz odosobnionych Isla San Martín i Monte Mazo dojeżdża się drogą nadbrzeżną. Dwa stożki grupy południowej stoją w płytkiej lagunie, którą ogląda się z łodzi. Podłoże to luźny żużel i pokrywy lawowe na ponad kilometrze nieskonsolidowanych osadów.

Pole jest jedynym znanym miejscem wulkanizmu alkaliczno-maficznego typu wewnątrzpłytowego na półwyspie Kalifornia Dolna i jedynym źródłem ksenolitów perydotytowych i granulitowych na tym półwyspie. Jego magmy powstały z częściowego topnienia lherzolitu spinelowego na nietypowo małych głębokościach płaszcza; ksenolity to głównie lherzolit spinelowy, a ostatnie 20% stanowią harzburgity, dunity i piroksenity.