Very Long Baseline Array

Very Long Baseline Array to sieć dziesięciu radioteleskopów rozmieszczonych w Stanach Zjednoczonych, które działają razem jako jeden instrument astronomiczny. Każda stacja ma antenę paraboliczną o średnicy 25 metrów i budynek kontrolny, który odbiera i przetwarza sygnały z kosmosu.

Budowa systemu rozpoczęła się pod koniec lat osiemdziesiątych pod kierownictwem National Radio Astronomy Observatory. Pełne operacje ruszyły w 1993 roku, kiedy wszystkie dziesięć stacji było koordynowanych z centralnej sali kontrolnej w Nowym Meksyku.

Sieć przyczynia się do edukacji astronomicznej, dostarczając naukowcom dane o odległych galaktykach, czarnych dziurach i innych zjawiskach niebieskich.

Stacje znajdują się w odległych obszarach, aby uniknąć zakłóceń od sygnałów radiowych, i często wymagają długiej jazdy, żeby do nich dotrzeć. Obiekty zazwyczaj nie są dostępne dla publiczności, ale niektóre okazjonalnie organizują dni otwarte lub oferują tablice informacyjne.

Sygnały z poszczególnych anten są rejestrowane na dyskach twardych i transportowane do centrali, gdzie są synchronizowane za pomocą zegarów atomowych. Ten proces pozwala tworzyć obrazy o rozdzielczości około 50 razy ostrzejszej niż w przypadku teleskopu kosmicznego Hubble'a.