Dakataua, Kaldera wulkaniczna na półwyspie Willaumez, Papua-Nowa Gwinea

Dakataua to kaldera wulkaniczna na półwyspie Willaumez, mierząca 9,3 km z północy na południe i 11,8 km ze wschodu na zachód. Wypełnia ją słodkowodne jezioro w kształcie podkowy, głębokie na co najmniej 120 m, które prawie dzieli na dwie części półwysep góry Makalia o wysokości 350 m.

Kaldera Dakataua powstała około 800 r. n.e. (±50 lat) w wyniku erupcji pliniańskiej o wskaźniku eksplozywności 6, która wyrzuciła około dziesięciu kilometrów sześciennych tefry, porównywalnej z Pinatubo w 1991 r. Opróżniona komora magmowa sprawiła, że szczyt zapadł się pod własnym ciężarem, a krawędzie kalder mają dziś zaledwie 400 m wysokości. Co najmniej pięć późniejszych erupcji zbudowało od południa półwysep, głównie przez Mount Makalia, a około 1895 r. powstały trzy stożki żużlowe i popiołowe oraz wypływ lawy na wschód, widoczny do dziś w gęstej roślinności.

Mówi się, że w jeziorze żyje stworzenie zwane migo, znane też jako masali. W 1993 roku japońska ekipa filmowa pod kierownictwem Tetsuo Nagaty sfilmowała to, co przedstawiła jako migo; przypuszcza się, że zwierzę na nagraniu to w rzeczywistości krokodyl różańcowy z otaczającego oceanu. W jeziorze nie występują żadne gatunki ryb.

Jezioro kalderowe leży około 76 m nad poziomem morza i dociera się do niego lądem z półwyspu Willaumez; Mount Makalia wznosi się tylko na około 350 m, ale roślinność jest gęsta. Woda jest alkaliczna, o pH do 8,2, i nie ma w niej ryb. Przypuszcza się, że do wody wchodzą krokodyle słonowodne z otaczającego oceanu, więc lepiej trzymać się z dala od brzegu.

Legenda ludowa mówi, że w jeziorze żyje stworzenie zwane migo lub masali. W 1993 roku japońska ekipa filmowa pod kierownictwem Tetsuo Nagaty sfilmowała to, co uznała za migo; przypuszcza się, że zwierzęciem tym jest w rzeczywistości krokodyl różańcowy z otaczającego jezioro oceanu.