Durie Hill Elevator, Winda publiczna w Whanganui, Nowa Zelandia.

Durie Hill Elevator to publiczna winda w Whanganui, która łączy Anzac Parade nad rzeką Whanganui z dzielnicą Durie Hill. Składa się z 205-metrowego, 3-metrowego wysokiego tunelu wejściowego (sztolni z jednym wejściem), 65,8-metrowego pionowego szybu i 9,7-metrowej płaskiej wieży na szczycie, wszystkie zbudowane z 2500 ton żelbetu. Brytyjska maszyna o mocy 40 koni mechanicznych ma przepustowość 500 pasażerów na godzinę w obu kierunkach.

Winda i jej tunel wejściowy zaproponowali John Ball, redaktor Wanganui Chronicle, oraz instruktor inżynierii Edward Crow. Wykonawcy Maxwell i Mann rozpoczęli budowę w 1916 roku, a windę otwarto 2 sierpnia 1919 roku. Od 1 czerwca 1942 roku obsługuje ją rada miejska Wanganui.

Winda stanowi centrum zaplanowanej osady mieszkalnej, która rozwinęła się w latach 1920 w celu połączenia domów na wzgórzu z doliną poniżej. Pokazuje, jak rozwiązania inżynierskie wpłynęły na wybór miejsca i sposobu zamieszkania ludzi.

Odwiedzający muszą przejść przez tunel, aby dostać się do windy, więc noś wygodne buty na całą podróż. Sama jazda jest krótka, ale zarezerwuj czas na całe doświadczenie, ponieważ tunel i winda razem trwają kilka minut.

Maszyneria o mocy 40 koni mechanicznych powstała w Wielkiej Brytanii, a zamontowała ją firma, która wcześniej zainstalowała 180 wind w budynkach w całej Nowej Zelandii. Windę zaprojektowano na 500 pasażerów na godzinę w każdym kierunku; jej 500 woltów prądu stałego pochodziło początkowo z sieci tramwajowej, a w 1951 r., po likwidacji tramwajów, dodano prostownik rtęciowy.