Whangaehu River, Duża rzeka w Manawatū-Whanganui, Wyspa Północna, Nowa Zelandia

Whangaehu ma źródło na południowo-wschodnim brzegu jeziora kraterowego góry Ruapehu w parku narodowym Tongariro i płynie około 161 kilometrów na południowy południowy zachód do Morza Tasmana koło Whangaehu, na południowy wschód od Whanganui. Górny bieg zaczyna się jako woda roztopowa małego lodowca; gdy gorąca woda z jeziora przelewa się, topi lód i śnieg, tworząc tunel przypominający jaskinię.

Udokumentowana historia rzeki obejmuje powódź 13 grudnia 1859 r., która zniosła jej most, oraz powodzie w 1889 i 1895 r. wywołane erupcjami Ruapehu. 24 grudnia 1953 r. zawalenie się części krateru wywołało lahar, który osłabił most kolejowy w Tangiwai; most runął pod nocnym pociągiem Wellington–Auckland, zabijając 151 z 285 osób na pokładzie. 18 marca 2007 r. lahar uwolnił około 1,29 mld m³ wody, mułu i szlamu, a alarm ERLAWS zapobiegł wypadkom.

W lutym 1862 roku James Coutts Crawford zapisał stare pieśni i „różne relacje o taniwha, z których jedna mówiła, że przewrócił most Wangaehu”. Nazwa rzeki pojawia się w tym wczesnym zapisie lokalnej tradycji Māori, w której taniwha wiąże się ze zniszczeniem mostu na Whangaehu.

Rzeka jest dostępna w kilku punktach wzdłuż jej biegu do krótkich spacerów i eksploracji przyrody. Poziomy wody mogą gwałtownie wzrosnąć z powodu aktywności wulkanicznej powyżej, dlatego odwiedzający powinni być ostrożni zbliżając się do wody.

Woda z jeziora kraterowego jest tak kwaśna, że Tongariro Power Scheme nie pobiera wody z górnego biegu Whangaehu; rzeka omija akwedukt Waihianoa przez bród. W górnym biegu powstaje z wody roztopowej małego lodowca, a gorąca woda z jeziora topi lód i śnieg, tworząc tunel przypominający jaskinię.