Victoria Forest Park, Park leśny w dystryktach Buller i Tasman, Nowa Zelandia.

Victoria Forest Park zajmuje 206 000 hektarów między pasmem Victoria na wschodzie a pasmem Brunner na zachodzie, zbudowanymi ze sfałdowanego szarogłazu i łupku ilastego. Rzeki Inangahua i Maruia odwadniają zachodnią i północną stronę, a górny bieg Grey płynie południowym skrajem. Las bukowy pokrywa większość parku, który przecina State Highway 7 z Reefton do Springs Junction.

Osadnictwo Māori w tym obszarze było niewielkie. Rolnik Samuel Mackley został w 1861 roku pierwszym europejskim osadnikiem, który osiedlił się na stałe. Od 1870 roku na południe od Reefton wydobywano złotonośny kwarc; w pierwszych 18 miesiącach zarejestrowano 50 kopalń, a największa, Waiuta, działała do 1951 roku. Reefton otrzymało telegraf w 1872 roku i pierwsze w Nowej Zelandii elektryczne oświetlenie uliczne w 1888 roku.

Reefton na południowo-zachodnim skraju parku rozwinęło się jako miasto górnicze zaopatrujące kopalnie złota w żywność, drewno i węgiel; w 1872 r. podłączono je do sieci telegraficznej, a w 1888 r. było pierwszym miejscem w Nowej Zelandii z elektrycznym oświetleniem ulicznym. W parku wciąż leżą stare urządzenia górnicze, a na wschód od Reefton nadal wydobywa się złoto.

Obszar jest dostępny przez Autostrady 6 i 69 z północy oraz Autostradę 7 z regionów Canterbury lub Greymouth. Najlepsza pora do odwiedzenia to cieplejsze miesiące, kiedy szlaki są łatwiejsze do przejścia.

Lasy bukowe pokrywają niemal cały park, ponieważ rosną na górskim terenie nieprzydatnym dla rolnictwa i nigdy nie zostały wykarczowane; to największy pozostały typ rodzimego lasu w Nowej Zelandii. Rosną tu trzy gatunki jemioły, w tym jemioła karmazynowa (Peraxilla colensoi) i czerwona (Peraxilla tetrapetala), zagrożone przez possumy.