Fort Santo António of Lifau, Fort kolonialny w Oe-cusse Ambeno, Timor Wschodni.

Fort Santo António de Lifau stał przy ujściu rzeki Tono, 5 km na zachód od Pante Macassar w Oecusse. Miał czworoboczny plan z czterema bastionami w narożach, zbudowany z luźnego kamienia i ziemi nad morzem, uzbrojony w dziewięć dział. Wewnątrz wznosiły się koszary i kaplica pod wezwaniem świętego Antoniego.

Władze portugalskie ustanowiły fort w 1702 roku pod dowództwem António Coelho Guerreiro, czyniąc go ich pierwszą twierdzą militarną w regionie Timoru. Służył jako kluczowa pozycja do kontrolowania handlu, szczególnie cennego handlu drewnem sandałowym z wyspy.

Nazwa fortu oddaje cześć świętemu Antoniemu, któremu poświęcona była wewnętrzna kaplica. Misjonarze dominikańscy dotarli do Lifau w 1641 r. i ochrzcili rodzinę królewską Ambeno, wiążąc to miejsce z rozprzestrzenianiem katolicyzmu na północnym wybrzeżu Timoru. Dawna armata przypomina dziś o tym miejscu.

Fort stał przy ujściu rzeki Tono w Lifau, około 5 km na zachód od Pante Macassar w Oecusse. Do miejsca dojeżdża się drogą z Pante Macassar; sama budowla już nie istnieje, więc trzeba wypatrywać starej armaty, która znaczy to miejsce.

Wewnątrz fortu stała kaplica pod wezwaniem św. Antoniego; później w Lifau powstał szpital i seminarium. W 1769 r. miejsce zaatakował liurai Francisco d'Horney, co doprowadziło do przeniesienia stolicy do Dili. Stara armata przypomina dziś o portugalskiej obecności.