Sangeang Api, Aktywny stratowulkan na Małych Wyspach Sundajskich, Indonezja.
Sangeang Api to złożony wulkan na wyspie Sangeang, na północny wschód od Sumbawy na Morzu Flores. Ma dwa stożki: Doro Api o wysokości 1 949 m i Doro Mantoi o wysokości 1 795 m. Wyspa ma 13 km szerokości i 153 km² powierzchni. Jej zewnętrzna krawędź to jasnobrązowy grzbiet pocięty żlebami; wewnętrzne zbocza zachodnie i północne porasta zielona roślinność, a wschodnie i południowe to odsłonięta szarobrązowa skała i popiół.
Najstarsza wzmianka o Sangeang Api znajduje się w Nagarakretagama, XIV-wiecznym tekście Majapahitu, który nazywa go Sang Hyang Api. Pierwsza odnotowana erupcja miała miejsce w 1512 r., a między tym rokiem a 1989 r. naliczono 17 erupcji. Ta z 1988 r. zmusiła do ewakuacji mieszkańców wyspy; kolejne nastąpiły w grudniu 2012 i maju 2014 r.
Nazwa Sang Hyang Api, oznaczająca „święty ogień”, pojawia się w XIV-wiecznym tekście Majapahit Nagarakretagama. Rząd regencji Bima oficjalnie nazywa wyspę Pulau Sangiang, a góra znana jest też jako Gunung Api. Johannes V. Jensen nadał nazwę „Gunung Api” górze w pierwszym rozdziale swojej powieści The Long Journey.
Obszar wymaga sprawdzenia bieżących ostrzeżeń wulkanicznych przed wizytą, ponieważ system jest bardzo aktywny. Odwiedzający powinni koordynować się z władzami lokalnymi i zapytać o bieżące warunki przed zbliżeniem się do wulkanu.
Erupcja z 30 maja 2014 wyrzuciła popiół na wysokość 15–20 km; następnego ranka dotarł on do wybrzeża Kimberley w Australii, odwołano loty do i z Darwin, a później aż do Alice Springs. 31 maja odwołano też loty z Melbourne i Adelaide do Bali.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 95 044 współtwórców z całego świata.