Goa Gajah, Kompleks świątyń hinduistycznych w Gianyar, Indonezja.

Goa Gajah to sanktuarium z IX-XI wieku w Bedulu, Gianyar, którego centrum stanowi jaskinia wykuta w skalnej ścianie. Nad wejściem o szerokości 1 m i wysokości 2 m groźna głowa z wyłupiastymi oczami i otwartymi ustami otoczona jest gęstymi reliefami liści, skał, demonów, małp i świń. Wewnątrz korytarz w kształcie litery T ciągnie się 13,5 m ze wschodu na zachód i ma siedem nisz; wschodnia nisza zawiera trilinggę, a zachodnia posąg Ganeszy. Przed jaskinią trzy baseny kąpielowe otaczają sześć posągów kobiet z dzbanami wody.

Jaskinia została wykuta w skalnej ścianie w XI wieku, na co wskazują inskrypcje na jej wschodniej ścianie. Została odkryta na nowo w 1923 roku przez holenderskiego urzędnika L.C. Heytinga, który zgłosił posąg Ganeszy, trilinggę i posąg Hariti. Wykopaliska prowadzone przez J.L. Krijgsmana w latach 1954–1979 odsłoniły baseny i sześć posągów kobiet z wodotryskami.

Nazwa Lwa Gajah pojawia się w Kakawin Nagarakretagama napisanym przez Mpu Prapancę w 1365 r.; lwah znaczy rzeka i zapewne odnosiło się do rzeki Petanu przed świątynią. W basenach stoją sześć posągów kobiet z wylewami na piersi, każda para po bokach kąpiącego się; brakuje siódmego. Balijczycy znają posąg Hariti jako Men Brayut.

Teren jest łatwy do przejścia pieszo i najlepiej odwiedzić go we wczesnych godzinach porannych, aby uniknąć tłumów i cieszyć się dobrym światłem do fotografii. Odwiedzający powinni nosić odpowiednią odzież obejmującą ramiona i kolana z szacunku dla kulturowego znaczenia lokalizacji.

Nazwa Lwa Gajah pojawia się w Kakawin Nagarakretagama napisanym przez Mpu Prapancę w 1365 r.; lwah znaczy rzeka, zapewne Petanu przed świątynią. Obecna nazwa może pochodzić od gigantycznej twarzy nad wejściem do groty, odczytanej jako słoń, albo od posągu Ganeshy w bocznej niszy.