Banyunibo Temple, Kompleks świątyń buddyjskich w Cepit, Indonezja

Banyunibo to IX-wieczna świątynia buddyjska w przysiółku Cepit, Bokoharjo, zbudowana z ułożonych warstwami szarych bloków andezytu na stopniowanej, profilowanej podstawie. Jej stopniowy piramidalny dach wieńczy pojedyncza stupa, a wysunięty portyk wejściowy z zakrzywionym, rzeźbionym frontonem zwrócony jest na zachód. Kamienne schody z bocznymi murami prowadzą do drzwi; nisze i panele reliefowe zdobią boczne ściany, a małe rzeźbione postacie siedzą u stóp schodów.

Banyunibo zbudowano w IX wieku za panowania królestwa Mataram. Jego zawalone ruiny odkryto w listopadzie 1940 r.; badania do 1942 r. odtworzyły dach i portal, po czym przerwano je podczas II wojny światowej i rewolucji narodowej Indonezji. Podziemia, cokół, ściany i mur północny ukończono w 1962 r., a pełną rekonstrukcję w 1978 r.

Nazwa Banyunibo znaczy po jawajsku „kapiąca woda”, choć na miejscu nie ma źródła ani kropli. Wnętrze zdobią reliefy Hariti w otoczeniu dzieci oraz osobno Wajśrawany; łysy mężczyzna pod parasolem trzymanym przez sługi może być fundatorem. W niszach korpusu stoją Bodhisattwowie, a w niszach okiennych taras z kwiatami.

Świątynia stoi w wąskiej dolinie wśród pól ryżowych, około dwóch kilometrów na południowy wschód od parku archeologicznego Ratu Boko i 5,6 km na południe od Prambanan. Główna budowla zwrócona jest na zachód, więc rzeźbiony portal z dekoracją Kala-Makara widać od strony ścieżki dojściowej. Fundamenty otaczających stup leżą na poziomie gruntu po stronie południowej i wschodniej.

Nazwa Banyunibo znaczy po jawajsku „skąpująca woda”, choć na miejscu nie ma ani źródła, ani kropli. Świątynia stoi w wąskiej dolinie wśród pól ryżowych, około dwóch kilometrów na południowy wschód od parku archeologicznego Ratu Boko, a dalej na południe wznoszą się wzgórza Gunung Sewu.