Ratu Boko Temple, Stanowisko archeologiczne w Yogyakarcie, Indonezja

Ratu Boko to otoczony murami kompleks pałacowy na płaskowyżu na wysokości 196 m n.p.m., a nie świątynia. Na tarasy prowadzą stopniowane bramy: dwupoziomowa brama główna, następnie paduraksa z trzema wejściami, a potem z pięcioma. Wśród pozostałości są szarobrunatne mury z andezytu, brukowane ścieżki i basen kąpielowy.

Inskrypcja Abhayagiri Vihāra z 792 roku podaje, że Rakai Panangkaran (746–784) ufundował tu na wzgórzu vihārę po wycofaniu się z władzy z powodów duchowych; znaleziono posąg Dhyani Buddy oraz hinduskie figury Durga, Ganesha i Yoni. Inskrypcja Siwagrha z 12 listopada 856 roku opisuje wzgórze jako obronny fort z ułożonych kamieni podczas walki o władzę w Mataram. W 1790 roku F. Van Boeckholtz doniósł o ruinach, a badanie FDK Boscha z początku XX wieku uznało je za kraton.

Nazwa Ratu Boko oznacza Króla Boko i odnosi się do postaci z jawajskiego folkloru, choć miejsce było w rzeczywistości królewskim kompleksem pałacowym. Odwiedzający widzą dziś pozostałości bram, kamiennych fundamentów i dziedzińców, które pełniły funkcje ceremonialne i administracyjne.

Główny kompleks znajduje się około 100 metrów pod górę od wejścia i wymaga trochę chodzenia między rozproszonymi strukturami. Miejsce otwiera się wczesnym rankiem i zamyka późnym popołudniem, co pozwala na wystarczająco dużo czasu na zwiedzenie rozległego terenu.

Teren zawiera dwie jaskinie zwane Gua Lanang i Gua Wadon, których nazwy oznaczają męskie i żeńskie i sugerują symboliczne znaczenie. W obszarze Keputren zarezerwowanym niegdyś dla księżniczek kamienne mury rozdzielają kilka kolejnych basenów wodnych.