Ol Doinyo Eburru, Aktywny kompleks wulkaniczny w Wielkim Rowie Wschodnim, Kenia

Ol Doinyo Eburru to grzbietowy kompleks wulkaniczny w Wielkiej Dolinie Rowu Afrykańskiego, na północny zachód od jeziora Naivasha. Jego masyw rozciągnięty wschód-zachód zajmuje 470 kilometrów kwadratowych i ma dwa szczyty, Eburru hill i West hill. W partii szczytowej znajduje się ponad pięćdziesiąt kraterów o średnicach od 200 metrów do 1,25 kilometra, a także małe stożki, kopuły i potoki lawy.

Eburru powstał w trzech etapach. Pierwszy, na zachodzie, pozostawił tylko niewielkie odsłonięcia lawy pantellerytowej. Drugi zbudował 19,5-kilometrowy grzbiet Waterloo na wschodzie z erupcji piroklastycznych wzdłuż strefy uskokowej. Trzeci utworzył kratery, stożki, kopuły i potoki lawy; najmłodsze formacje mają najwyżej kilkaset lat.

W wiosce Eburru, gdzie opady są skąpe, mieszkańcy odprowadzają rurami parę wydobywającą się z ziemi, chłodzą ją i gromadzą skroploną wodę w studniach do użytku domowego. Metodę pokazano w 1987 roku w serialu dokumentalnym NHK Dai Chikyu Kiko, odcinek 2, „Ziemia, która pęka”.

Masyw leży około 15 km na północny zachód od jeziora Naivasha i 20 km na południe od jeziora Elmenteita, a na północ od niego, między oboma jeziorami, rozciąga się Soysambu Conservancy. Dojazd odbywa się lądem od strony Naivashy; rzeźba to grzbietowy, zerodowany kompleks wulkaniczny z fumarolami wzdłuż uskoków, a przy kraterach i stożkach żużlowych podłoże jest luźne. W całym masywie występują wyziewy pary i gorący grunt.

Najmłodsze lawy i pokłady popiołu Eburru mają zaledwie kilkaset lat, a fumarole nadal wydobywają się ze stożków żużlowych i kraterów wzdłuż uskoków masywu. W wiosce Eburru, gdzie opady są skąpe, parę tę prowadzi się rurami i schładza, a skroploną wodę gromadzi w studniach jako wodę pitną; w 1987 roku nakręciła to NHK.